mysterieknop

Ik heb een avontuur gekocht namelijk een oude auto! Hij is inmiddels één dag in mijn bezit en rijdt nog steeds dus nu ben ik behoorlijk trots want ik heb de bezichtiging helemaal in m’n uppie gedaan. 
Je moet vanaf de weg een zandpad op, dat was de routebeschrijving want het adres waar de auto stond had niet echt een adres. En dan afslaan bij de drie groene bakken.
Na inderdaad drie groene bakken kwam ik op een boerenschurenerf met één gigantische oude stal waarvan de luiken dicht zaten maar waar wel dikke pluimen rook uit de schoorsteen naar buiten stampten. Binnen klonk een kettingzaag. Tegenover de schuren was een boerderij met twee woonhelften, de achterste stond leeg en omdat er nergens een toegangsdeur was en er ook niemand stopte met kettingzagen toen ik ‘hallo’ riep en op het luik klopte, belde ik aan bij het bewoonde gedeelte. Het was een uur of twee en de jongen die opendeed zag eruit alsof hij uit een enorm diepe slaap kwam.
Hoi ik kom voor de auto! zei ik, en hij antwoordde ook alsof hij uit een enorm diepe slaap kwam: wumpf?
De auto? zei ik daarom, en de jongen schudde verbaasd zijn hoofd en zei: English please, I’m Polish. Net toen ook ik verbaasd mijn hoofd schudde want we hadden toch echt in het Nederlands gemaild over onze afspraak, kwam de echte verkoper het erf op. 
Mijn auto stond één schuur verderop en toen de verkoper de motorkap opendeed zei ik ja top want het zag er precies zo uit als ik verwachtte namelijk moeilijk. Om te laten zien dat ik wist wat ik deed schopte ik nog een paar keer tegen het voorwiel. Alleen was ik vergeten om mijn hand even tegen de uitlaat te leggen zoals een autovriend me geïnstrueerd had voor het proefritje, maar omdat de auto in een afgesloten schuur stond geloofde ik wel dat hij niet was voorgegloeid. Bovendien vertrouwde ik de verkoper volledig omdat Takkie direct tegen hem aan ging zitten met haar oogjes dicht.
Vlak voor deze afspraak, ongeveer twintig meter voor de drie groene bakken, had ik die vriend trouwens nog een keer gebeld om te vragen wat nou eigenlijk normaal is bij een proefrit. Een uur wegblijven, vijf minuten, ga je een blokje om, de snelweg op? 
Gewoon alle snelheden even doen zei hij, onderweg goed luisteren, op een rustig weggetje even vol op de rem et cetera. Maar voor ik ook maar een meter had gereden was ik al verkocht. Want links onder het stuur zit een mysterieuze knop waarvan niemand weet waar die voor dient. Zelfs de verkoper, nota bene bestuurslid van de fanclub en die bovendien tientallen van dit soort auto’s renoveerde, snapte niet met welk doel die oranje knop erin gemonteerd was.
Toen ik er gisteren mee naar huis reed - een uur na het op naam zetten - begon het avontuur gelijk al. Verguld door de luxe van elektrische raampjes deed ik ze op de A2 open en weer dicht en weer open en weer dicht en weer open en toen ging de rechter niet meer dicht. Precies op dat moment begon het te sneeuwen. Het was kwart over vijf toen ik op een parkeerhaven naast de weilanden het dichtstbijzijnde garagebedrijf Googelde om te vragen of ik nog even langs kon komen met een soort van probleempje en de man die opnam zei: langskomen kan altijd. Dat-ie niets kon beloven, zei diezelfde man toen ik op een industrieterrein in Kockengen paarskleumend uitstapte en hij ramde een paar keer hard op de binnendeur en toen schoof het raampje keurig omhoog. Ik vroeg of híj misschien wist waar dat oranje knopje voor kon dienen, maar ook hij had geen flauw idee en nu vind ik de auto dus nóg veel leuker. Er gebeurt nog steeds niets als je erop drukt, ook niet als je dat honderd keer doet, ook niet tijdens het rijden. Maar misschien zometeen wel, onderweg naar het bos met Takkie, dus als ik nooit meer terugkom heb ik waarschijnlijk precies vaak genoeg op dat knopje gedrukt doeiiiiiii