stadsloketje

Voor wie zich afvraagt hoe je eruitziet nadat je erachter komt dat je al twee jaar met een verlopen rijbewijs rondrijdt en je als de wiedeweerga naar het stadsloket spoedt om dat ding te verlengen en er daar achterkomt dat de wachttijd ongeveer een uur is en het nog positief inziet en van de nood een deugd maakt door maar alvast uitgebreid boodschappen te gaan doen en met al die boodschappen weer teruggaat naar het stadsloket en er daar achterkomt dat de wachttijd weliswaar geslonken is maar nog steeds ongeveer vijfenveertig minuten bedraagt en daarom maar met die zware tassen een rondje door de mistroostige stadsloketbuurt gaat slenteren en uiteindelijk in arren moede maar twintig minuten onder een buurtzonnebank gaat liggen en ieder van die twintig stikhete minuten met gebalde vuisten schiet op schiet op schiet op schiet op prevelt en je ondanks het feit dat je dus nog zeker een kwartier de tijd zou moeten hebben om terug te wandelen je toch half gaat hollen met al die bepakking waardoor je met een paars aangelopen zonnebankhaasthongerklopgezicht voor de derde keer door de stikhete stadsloketdraaideur wordt uitgespuugd en de portier je al met een ‘welkom terug’ begroet en dat dan precíes op dat moment jouw nummertje naar de balie wordt gepingd en je jezelf echt een koning vindt nee maar echt een KONING en je met je zelfvoldane grijns bij de groene balie te horen krijgt dat je meegebrachte pasfoto afgekeurd wordt omdat er een beschadiging op zit en de baliemedewerker je uitlegt waar je in die fakking troosteloze stadsloketbuurt een nieuwe pasfoto kunt laten maken bij een professionele pasfotofotograaf maar dat je wel op moet schieten omdat die professionele pasfotofotograaf bijna gaat sluiten; het antwoord is iets in de trant van bezint eer ge aan iets wat je voor de volle tien jaar met je eigen stumperigheid gaat confronteren begint.