kweekvlees

Laatst heb ik een keer 144 (Red een Dier) gebeld. Op de website van het alarmnummer wordt benadrukt dat je dat moet doen wanneer iemand een dier opzettelijk pijn doet, als een dier verwaarloosd wordt (aan vacht, gebit of nagels) of als sprake is van slechte huisvesting. De situatie waar ik het alarmnummer voor belde voldeed aan alledrie, namelijk: een vrachtwagen vol koeien op de A12. Eén koetje had zijn poot langs het stalen frame van de laadbak geknakt, in een hoek om meteen misselijk van te worden. Van zijn buurkoe schoof een bloedend oor door de schotten naar buiten. Ze hadden nergens water. Dat die vrachtwagen tijdelijke huisvesting was telt niet, want waar ze vandaan kwamen (op kale roosters in hun eigen kak) was het niet veel beter. Waar ze naar op weg waren (slachtpinnen, vleeshaken, opengeritste buikjes) dus al helemaal niet. Iemand had ze ook nog eens opzettelijk met elektrische prikstokken in die wagen gepropt. 

De agent die ik aan de lijn kreeg legde uit dat ze niets voor me konden doen omdat ik het nummerbord niet had onthouden (snap ik, dom van me). Anders hadden ze het doorgespeeld aan de NVWA, voor onderzoek. Waarschijnlijk had die NVWA dan geroepen dat de Vegetarische Slager zijn vegetarische hamburgers geen hamburgers meer mocht noemen of zoiets. 

Op de website van de dierenpolitie staat: er is sprake van dierenmishandeling wanneer een dader een dier pijn doet of verwondt zonder redelijk doel. Ik vraag me nog steeds af of hamburgers een redelijk doel zijn. Redelijk genoeg om heel erg veel dieren heel erg veel pijn te doen. Hun hele ellendige leven lang.

De eerste kweekvleeshamburger is nu al jaren geleden gemaakt, maar nog steeds veel te duur voor productie. In het AD staat vandaag dat de overheid het ook niet de moeite waard vindt om daar geld in te pompen. Hoezo niet?!? Als IETS de moeite waard is om geld in te pompen dan is dat na wereldvrede en salmiaklolly’s wel kweekvlees lijkt me toch. De verslaggever van het AD vindt het trouwens ‘niet erg lekker’ klinken, kweekvlees. Bloedfonteinen tegen witbetegelde muurtjes dan wel? Een sneu en angstig leven met een afgeknipte staart, klinkt dat smakelijk? Mannen in capuchonpakken die iedere dag weer de restjes dood van de vloer spuiten? Kuikenversnipperaars? Sorry dat snap ik niet.

Het gaat om twee werelden, dat snap ik dan weer wel. Levende wezens in de ene. Lekker eten in de andere. Wat er daartussen gebeurt wil bijna niemand weten. En al helemaal niet zien of ruiken of horen. Ik kan ook nog steeds zo enorm naar vlees verlangen. Die geur van gebraden… maar hoe meer die twee verhalen één doorlopend verhaal worden met een bloeddouche op het eind, hoe makkelijker het is om hamburgers en broodjes döner en bitterbalen te laten staan. Inmiddels loopt het water me niet meer in de mond bij de geur van gebakken spekjes, maar word ik misselijk van alle treurigheid en ziekte en pijn die eraan vooraf is gegaan.

Alleen bitterballen blijven nog steken in die soort eb en vloed van het verhaal weten en dat vervolgens weer (ja zo graag!!!) vergeten. Als er in de kroeg een schaal op tafel staat wil ik meestal maar één ding: dat hele kutverhaal even op pauze zetten én al die bitterballen. Soms lukt dat ook, als er biertjes zijn bijvoorbeeld, om dat vergeten te vergemakkelijken. Maar het is en blijft een middelvinger naar het diertje dat niet dood wilde. Iets wat alle dieren ook met elkaar gemeen hebben. Niet dood willen. Als het kalfje uit mijn bitterbal nou aan een halstertouw naar het midden van de kroeg begeleid zou worden, zou iedereen dat redelijk schattig vinden. Met dat natte neusje en die bolle ogen. Geen enkele mongool zou het ook in zijn hoofd halen om naar de keuken te lopen voor een broodmes en dan dat strotje door te gaan zagen. Niemand aan de kroegtafel zou dan staan watertanden om de toekomstige bitterballen die daar op de vloer liggen te stuiptrekken in hun eigen bloed.

Maar tienduizenden kalfjes achter een ondoordringbare fabrieksmuur; die weggemoffelde massavernietiging is zó moeilijk te bevatten, dus prima. Dat zijn gewoon bitterballen en andere productie-units met een lik mosterd of een schijfje tomaat. Hup slachten maar, díe voor je, kalfje. De klere voor je, spekkie big. Want we willen jullie gewoon opeten, met al je misere erbij. Nee ik snap echt niet waarom kweekvlees voor de massa nou zo lang moet duren. Het lijkt me de enige echte oplossing, want we blijven toch vlees eten, of in ieder geval het allergrootste deel van de wereld. Zelfs 2020, waar ze in de kweekvleeswereld schijnbaar op mikken, is nog veel te lang als je bedenkt dat er om het jaar net zo veel dieren worden geslacht als er ooit mensen hebben geleefd op aarde. Dat is dus 260 miljoen keer alle Amsterdammers of zoiets onbevattelijks. Een in het laboratorium gekweekte hamburger of bitterbal, dat klinkt serieus als de hemel op aarde.