de popo

De brug over de Admiralengracht rinkelt en een politie-agente op de fiets trekt een sprintje om de slagbomen voor te zijn maar ze haalt het net niet, volgens mij moet ze haar best doen om niet te vloeken nu ze in uniform is maar dat kan ook projectie zijn omdat ik hetzelfde sprintje trok.
Kijk de popo! joelt een jongetje dat bij zijn vader achterop zit, en zijn goudgetande papa glimlacht opgelaten, helemaal omdat er meerdere boten aankomen en hij er dus van verzekerd is nog wel een paar minuten zij aan zij met die popo te moeten staan.
Popo neemt het heel goed op en zwaait even naar zijn andere kindje, dat voorop de fiets onderuitgezakt in het stoeltje hangt. Die is nog niet helemaal wakker, grinnikt popo.
Moe van het spelen, grijnst papa nog steeds zichtbaar ongemakkelijk terug.
Tisdat? Zoontje achterop wijst naar het kokertje aan popo’s riem en papa verstart, het jongetje gaat scheef in zijn achteropzitje hangen om het politieblauw-wit-oranje kokertje aan te tikken.
Pepperspray, antwoordt popo.
Wat is dat?
Dat doet heel veel pijn aan je ogen.
Waarom?
Dan kunnen ze soms heel even niets zien.
En dit? Het jongetje legt zijn kleine wijsvinger op de holster aan haar riem.
Een pistool, fluistert popo en leunt wat opzij.
Het jongetje maakt een gangstermove waarbij hij een denkbeeldige gun zijwaarts door de lucht zwaait en papa houdt het nu niet langer, heeft u kinderen? kermt hij vlug.
Nee, schudt popo.
Nog niet? maakt papa het per ongeluk nog net even iets ongemakkelijker allemaal en gaat op zijn tenen staan om te zien hoeveel boten er nog komen.
Dat weet ik niet meneer, antwoordt de popo en het gerinkel van de slagbomen bij de brug over de Admiralengracht overstemt ternauwernood de twee loeiharde zuchten van verlichting.