wie heeft dat gedaan

Omdat mijn fiets plots total loss voor de deur lag - en dan niet gewoon met een butsje in het frame maar alle onderdelen compleet verwrongen, alsof er een Leopardtank overheen is gereden en direct daarna nog een keer terug in de achteruit - vraag ik aan de mannen van het aannemingsbedrijf uit Badhoevedorp en hun collega’s van de buisleidingen uit Uithoorn die de kabels en leidingen aan het vervangen zijn en met een soort tanks de hele straat uitgraven, of zij dat misschien per ongeluk hebben gedaan. Of anders gezien. Mijn buren hadden namelijk niets gezien behalve dat mijn fiets er zo vreselijk zielig bij lag.
Zij hebben het niet gedaan, de werkmannen, maar ze weten wel dat je hier ook echt niets meer op straat kunt laten staan ’t is toch ook triest hè ze trappen alles hier gewoon kapot. Eén van de buisleiders maakt nog even een slordig wuifgebaar naar de laagbouwflat met schotelantennes en ik knik van tsja en sleep mijn wrak naar de fietsenmaker verderop en even uithijgend halverwege die driehonderd meter omdat de banden niet meer rollen en ik de zware Postcodeloterijfiets van het merk Union er dus helemaal heen moet tillen bedenk ik dat ik helemaal niet ‘tsja' had moeten zeggen maar direct wat bedoel je? Hoezo híer niet? Waarom wuif je zo minachtend naar mijn flat? En vooral: wíe ‘ze’? Want volgens mij bedoelde hij het niet minder dan racistisch, zeg dan gewoon dat je moslims bedoelt had ik moeten zeggen zodat ik er iets tegenin had kunnen brengen, dat we als we toch aan het generaliseren en benoemen zijn er maar één moslimding is waar ik 'hier' persoonlijk hinder van ondervind en dat is het feit dat ‘ze’ uit geloofsovertuigingen hun brood nooit weggooien maar achter de vuilcontainers neerleggen voor de vogels en dat daar dan helaas niet alleen zwermen meeuwen op afkomen maar ook ratten, daar zouden ‘ze’ of de gemeente een keer iets op moeten verzinnen, misschien een soort broodpaalconstructie, zodat je brood niet meer weg hoeft te gooien maar het tegelijk ook niet op de grond hoeft te leggen maargoed zo’n gesprek was het helemaal niet en laat ik nou zelf ook niet meteen gaan vooroordelen, ik had gewoon moeten zeggen dat mijn fiets al drie jaar zo op precies die plek stond, zonder extra slot zelfs, dat mijn buren hem soms weleens in veiligheid brachten als de vuilniswagen de ondergrondse vuilcontainers kwam legen en die bakken vol rottend afvalvocht dan druipend en al over mijn fiets takelde, dat mijn fiets er al die tijd prima gestaan heeft, tót gisterochtend, toevallig ook precies het moment dat zij hun graafmachine op rupsbanden achteruit van de dieplader af bonkten en met een grote kraan betonblokken aanleverden en de straat tot anderhalve meter diep openlegden en rondom mijn fiets stapels rasterhekken neerkwakten. Maargoed zoiets zeg je misschien ook niet.
Eindelijk bij de fietsenmaker drapeer ik mijn sneue restje fiets met zere armen tegen de muur en schroom nog een beetje om naar binnen te gaan omdat de allerfijnste fietsenmaker van de stad, Temel Kobya, hier anderhalf jaar geleden beestachtig werd vermoord. Zo’n betrouwbare fietsenmaker vind ik zeker weten nooit meer en het voelt raar om zijn winkeltje nu anders ingericht te zien, zonder die lieve oude man achter de toonbank die je vaker niet dan wel liet betalen omdat je band gewoon zacht was in plaats van lek. Sam, heet de fietsenwinkel nu. Van Wisam, vertelt Wisam, de Koerdische Irakees die voor hij naar Nederland vluchtte en fietsenmaker werd cameraman was op bijeenkomsten van hoogwaardigheidsbekleders. Hij vertelt ook grinnikend dat hij echt ab-so-luut niets meer kan met mijn restjes fiets. Ik had gedacht dat hij er misschien twee nieuwe wielen in kon zetten, maar dan zou ik alleen nog maar linksaf kunnen fietsen volgens hem, omdat werkelijk alles verbogen is. Je zadel kan ik nog wel gebruiken zegt hij, en je slot. En met die twee onderdelen van mijn oude fiets stellen we samen een nieuwe samen, met precies alles wat ik van een fiets verwacht. Het moet een beetje een lelijke zijn zeg ik, zodat hij niet gejat wordt. Wisam wijst een stevige en degelijke pensionado-dagtochtjesfiets aan, ja precies zo één inderdaad, maar dan met terugtrapremmen. Dat kan hij er makkelijk van maken. En het liefst ook met een recht stuur zonder versnellingskabels. Dat kan ook. En er moet een mandje op kunnen. Waarschijnlijk krijgt hij mijn mandje nog wel ongeschonden van het wrak belooft hij. Vind je dat een mooie kleur? Hij wijst op een turquoise gespoten fiets. Ja prachtig. Was een testje van hem. Het was een hele aardige man hè, die hier eerst zat? vraagt hij plots. Ongelofelijk aardig, zeg ik. Dat zegt iedereen volgens Wisam, hij had alleen wel een veel te kleine werkplaats. Daarom parkeert Wisam zijn bus nu altijd tegen de achtergevel zodat die dienst kan doen als magazijn en in dat magazijn wijs ik van alle sturen het allermooiste stuur aan als hij vraagt wat voor stuur ik het liefst op een fiets zou willen en de breedste banden als hij vraagt wat voor banden en zo ontstaat geleidelijk aan de perfecte fiets, hij gaat er zo gauw mogelijk mee aan de slag en gaat me bellen zodra ik mijn gepersonaliseerde fiets op kan komen halen, vandaag nog hoopt hij. Honderd euro kost het allemaal bij elkaar, en dan spuit hij hem ook nog wel even turquoise als ik wil.