Rochdale

29 mei, 11:41: Woningstichting Rochdale bellen omdat ze voor de zevende keer in drie jaar een situatie hebben veroorzaakt die superkut is. Geen wachtmuziekje, ik zit keurig rechtop naar de wachttoon te luisteren met een pen in de aanslag plus het kenmerk van mijn klacht en de naam van mijn contactpersoon, de heer X. 11:56: de verbinding wordt verbroken.

29 mei, 11:57: Rochdale meteen terugbellen met het verzoek om de heer X. te spreken en in plaats van mijn telefoon op speaker te zetten om tijdens het wachten andere dingen te kunnen doen ruim 11 minuten aandachtig de wachttonen aanhoren opdat ik direct netjes kan antwoorden zodra de heer X gaat zeggen: goedemorgen, met de heer X. 12:08: de verbinding wordt verbroken.

29 mei, 12:09: superhard nogmaals op de beltoets drukken, na minutenlange wachttonen vragen of de Rochdale-telefoniste mij dit keer misschien wél kan doorverbinden. 12:22: de verbinding wordt verbroken.

29 mei, 12:22: met op elkaar geklemde tanden Rochdale weer bellen of het wel helemaal lekker gaat daar, 6 minuten in de wacht hangen zodat de telefoniste mijn dossier er even bij kan pakken, oh ja ok ze ziet het inderdaad, excuses, momentje hoor, de heer X. is er even niet. Vragen of ik dan het directe nummer van de heer X. mag. Ogenblik, dat gaat ze uitzoeken. 12:33: het antwoord is nee.

29 mei, 12:34: het CAPS LOCK-lampje aan rammen en met 128 toetsaanslagen per seconde een e-mail opstellen met het dringende verzoek aan de heer X. van Rochdale om mij terug te bellen. In een heel kort lucide moment van bezinning toch maar onderkast van alle letters maken alvorens op ‘send’ te beuken.

29 mei, 12:34 tot 13:34: non-stop en onderwijl luid door de neus in- en uitademend mijn mailbox refreshen.

De rest van die dag: hardop door de neus in- en uitademen.

30 mei: niks.

31 mei: niks.

1 juni, 09:01: Met hernieuwd geduld Rochdale bellen en vriendelijk vragen of de heer X. misschien aanwezig is. Ogenblik. 09:07: nee, de heer X. is even onbereikbaar, we plannen een terugbelverzoek in dan wordt u binnen 8 kantooruren teruggebeld. Ik: oh joepie dus dat is vandaag nog! De telefoniste: hoogstwaarschijnlijk wel ja!

De rest van 1 juni 2017: niks, behalve keihard door de neus in- en uitademen.

2 juni: niks. Een e-mail sturen met de woordcombinatie ‘niet van gediend’, de woordcombinatie ‘is het nou echt zo moeilijk’, de woordassociatie ‘Rochdale-topman + steekpenningen + witwassen + meineed + kan de heer X. natuurlijk ook niets aan doen’ en het woord ‘tyfuslijers’ en dat laatste toch weer backspacen maar er wel mijn hartslag mee omlaag krijgen.

5 juni: Pinksteren.

6 juni, 09:01: Rochdale bellen en vragen of ze dan misschien een andere persoon dan de heer X. hebben. 09:11: Nee, een andere persoon dan de heer X. bestaat hiervoor niet, ik ga de heer X. nog één keer proberen, zegt de telefoniste. 09:16: tuut tuut tuut.

Vandaag, 09:01: Rochdale bellen, schuimend van vastberadenheid. 09:09: er is verbinding met het voorgeborchte van Rochdale rustigblijvenrustigblijvenrustigblijven de situatie voor de zevende keer uitleggen. Postcode? Zo langzaam mogelijk nogmaals Xan-tip-pe Ka-rel zeggen. 09:13: de telefoniste gaat me doorverbinden, ik vraag of dat doorverbinden nu niet weer zo lang duurt en de telefoniste zegt dat ze de heer X. steeds eerst mijn situatie moeten voorleggen, daarom duurt het soms even. DUS IEMAND HEEFT DE HEER X. DAADWERKELIJK GESPRÓKEN?!?!?! schreeuwen. 
Jazeker, zegt de telefoniste, ogenblikje hoor. 
09:17: tuut tuut tuut.

09:17 tot nu: Op de bokszak verschijnt een hologram van de heer X. van Rochdale, hij draagt een witgrijze blouse met mouwtjes tot de ellebogen en een Bic-pen in zijn borstzak, hij heeft van dat stekeltjeshaar dat zonder gel ook al kaarsrecht omhoog stekelt langs twee benige uitsteekseltjes en achter hem kolkt een schreeuwende mensenmassa die langzaam tot zwart smeltplastic wordt verkoold in een reusachtige vuurzee en voor het eerst lukt mijn rechterlowkick wel duizend keer achter elkaar en met beurse scheenbenen en de stoten nog in mijn spiergeheugen fiets ik naar het hoofdkantoor van Rochdale gewoon om even te kijken hoe de heer X. er eigenlijk uitziet, hij kan er ook niets aan doen dat weet iedereen maar hij werkt wél voor Rochdale, de woningstichting die ik al eens eerder de woningstichting noemde die zich als je het over de ranglijst der aarshonden hebt in de voorhoede bevindt en omdat ik het ineens roerend met mezelf eens ben ga ik nog harder trappen op weg naar het hoofdkantoor van Rochdale rustigblijvenrustigblijven Róchdale die naam alleen al Rochdale!