duiffie

Met een klotsend uitwringshirt, auberginekleurige wangen en per ongeluk maar €1,50 in mijn tas in plaats van mijn pinpas fiets ik nog ongedoucht na het sporten naar huis, afwegend wat nou van alle boodschappen die ik nodig heb echt de slimste aankoop voor anderhalve euro gaat zijn. 
Melk stop de tijd.
Voor in de koffie. Zonder twijfel.
En omdat ik toch al geen zin had om zo voddig dampend in de supermarkt te staan stop ik bij de sjieke Notenbar slash Delicatessen voor dat pak melk, maar net als ik over de drempel wil stappen bedenk ik dat dit natuurlijk zo’n plek is waar de melk een veelvoud van €1,50 kost en door dat besef heb ik niet door dat er een duif op de deurmat zit, die weer schrikt van mijn haperende entree, waarop ik weer schrik van zijn gefladder waardoor die duif nóg veel harder schrikt en van de weeromstuit in plaats van wegvliegt de winkel bínnen vliegt, waar vervolgens weer een gesmoorde kreet klinkt van de man die achter de glazen bonboncounter staat en ik roep ooooh neeeee sorry! en die man wordt bleker en bleker terwijl de duif nu door de ruit naar buiten probeert te vliegen met van die misselijkmakende zachtharde kopstompen tegen het glas en na iedere schedelbonsfractuur neemt hij een langere aanvliegroute en in dat traject maait hij de biosapjes in hun cellofaantjes met strikjes van de toonbank en dan een nog grotere aanloop hup de bak met gojibesjes op de grond en een nog grotere aanvliegroute klats alle bananenchips en cashewnoten over de vloer en dan kakt hij met veel gespetter op de flessen toch al troebel appelsap en de man achter de counter jammert oh nee oh nee oh nee vogels zijn zó ontzéttend níet mijn díng en nog strak van de sportadrenaline zeg ik ok meneer geen paniek, ik ga hem buiten zetten en loop dan de etalage in, heel voorzichtig langs de hoge stellage met wijnflessen die de duif wonderbaarlijk genoeg nog niet geraakt heeft maar waar hij wel weer keihard op afvliegt en BOING weer met zijn kamikazekop tegen het glas MOET JE EEN HANDDOEK?! roept de man die nu achter de counter op zijn hurken is gaan zitten nee! roep ik nog steeds paars maar koelbloedig, dit lukt zo wel! Moet je anders een bezem wacht ik ga een bezem pakken! jammert de man en tijgert naar het magazijn en ik roep nee nee hoeft echt niet! want ik heb die duif inmiddels gecornerd in de hoek van de etalage; op van de zenuwen en de hoofdpijn zit het arme beest daar te hyperventileren en ik schuifel met mijn nog steeds glimmende auberginehoofd langs de vernuftig gestapelde wijntoren en zie dan pas dat ik pontificaal in de etalage sta en dat zich op de stoep bovendien een klein publiek heeft verzameld en vervloek mezelf hoe ik het nou weer voor elkaar heb gekregen om nota bene te kiezen voor een beetje incognito zweten tijdens het kopen van een pak melk zonder het felle licht van de supermarkt en dan nog geen minuut later met mijn druipende shirt in een delicatessenetalage een duif loop te besluipen voor inmiddels toch zeven of acht toeschouwers hóe dan? Maargoed ok niet nadenken vermaan ik mezelf want dit kan allemaal nog veel erger worden WIJNSTELLAGE! neerkletterende flessen! keihard sneuvelende veel te dure flessen! pak dat beest! en met god aan mijn bezwete zijde lukt het me om die duif in één keer te grijpen maar hij pikt keihard in mijn vinger, wat superdom is, want ik zou hem nu met twee handen heel hard in zijn dikke frietbuik kunnen knijpen, ik probeer hem hier per slot van rekening met gevaar voor eigen imago te redden dus niet doen nou duiffie niet doen maar hij pikt gewoon nog een keer en met een pikkende duif in mijn handen schuifel ik paarsbezweet langs de wijntoren weg uit de etalage en eindelijk op de stoep gooi ik de duif met zo’n episch bruidjesgebaar de lucht in terwijl die vliegende stadsrat en ik toch echt precies het omgekeerde beeld van een stralend mooie bruid plus een smetteloos wit vredesduifje vormen, maar die scharrige vogel begrijpt me als ik hem de vrijheid tegemoet gooi want hij vliegt keihard weg en net op het moment dat een of andere mongool op de stoep begint te klappen klinken de piepende remmen van een blauwe Volkswagen die mijn lieve duiffie nog maar nét weet te ontwijken en nog paarser van de bijkomende gene duik ik de notenbar weer in en vraag aan de man die nog steeds onder de counter zit of ‘ie ok is en hij zucht opgelucht en vertelt dat hij echt nergens bang voor is behalve dan voor vogels, panisch zelfs, en hij vraagt of ik ok ben, ja prima, weet je nog wel waar je voor kwam vraagt ‘ie, ja melk! zeg ik maar dat heeft u hier zeker niet voor €1,50 en hij zegt meid, voor jou is alles hier voortaan €1,50 dus ik kies de geitenwollenglutenmelk van drie (3!!!) en een halve (0,50!!!) euro dit had zo ontzettend veel slechter af kunnen lopen allemaal.