Fransje

Mogge Fransje! roept een collega-drinker bij een andere kassa naar de man voor mij, die net een volle plastic tas vanuit zijn elektrische rolstoel op de band hijst.
Ja mogge, mompelt Fransje terug zonder iemand aan te kijken.
Voortaan effe met een mandje he? zegt de caissière best wel pissig.
Ja maar ik heb maar één been, zegt Fransje.
Je komt er toch langs met die stoel?
Fransje zegt sorry zonder haar aan te kijken en de caissière zegt nou goed voor deze keer dan en trekt de tas naar zich toe, FRANSIE staat erop geschreven met dikke zwarte stift. Ze telt de blikken Alfa Edelpils in de tas, twaalf zijn het er, en daarna blijft ze heel zachtjes nee schudden en hard door haar neus zuchten totdat ik aan de beurt ben.
Bij de bloemen probeert Fransje ondertussen een ingewikkelde keertwending om de voorhand te maken met zijn stoel, om zo alle advertenties op het prikbord goed te kunnen lezen en dan roept de caissière plots hee is ‘ie nou helemaal belatafeld! 
Iedereen kijkt op behalve Fransje. 
Hee! roept ze nog harder. Heb je nou ook nog gewoon bier voorin je kar liggen?
Ja elf stuks! roept Fransje terug.
Waarom zeg jij dat dan niet tegen mij?
Ik zat te slapen denk ik, zegt Fransje. En ik heb maar één been hè?