Geertje

Je moet voor de grap even op de Facebookpagina van die gewaterperoxideerde vergissingsexpert kijken. Vanmiddag schrijft hij dat hij zijn kat Lola mist. 'Lieve Lola. Ik mis haar.' Zes uur later schrijft die liefhebbende poezenbaas dat hij Nederland heel snel gaat de-islamiseren. Voor het geval dat in het Nederlands nog niet duidelijk genoeg is, spelt hij het ook nog even in het Engels op een oranje banner. 
De-islamize. 
Ik snap er echt niks meer van.
Dat je voor zoiets ontwrichtends niet gewoon opgepakt kunt worden. 
Dat diezelfde man van lieve Lola heeft gehouden. Met een hart of zoiets.
Ik had vroeger een cavia en die heette Geertje. 
Het was een ruwharig vrouwtje, of borstelharig, met allemaal van die stugge kruintjes. Ze was oranje met zwarte vlekken en ik vond Geertje volgens mij gewoon oprecht een lieve naam voor een vrouwtjescavia. 
Die naam heeft deze witte borstelhaar met terugwerkende kracht flink verneukt, alsof het heden en de toekomst verneuken nog niet genoeg is. 
Maargoed. Geertje kreeg schurft. 
Ik stipte de kale plekken in haar borstelige haar aan met een kwastje teer, een geur die ik later zou gaan herkennen als het bezinksel van een asbak die een nachtje op het balkon had gestaan in de regen. 
Op een dag beet Geertje zich vast in de tralies van haar kooi en ging dood. 
D’r tanden zaten stijf om één zo’n stalen tralie dus er kwam best nog wat kracht bij kijken om dat hardkoude lijfje weer los te krijgen.
Ze was zo lief en zacht, maar bij alle varianten op haar naam probeer ik voortaan maar te denken aan die schurft en aan het bezinksel in een asbak na een nacht op het balkon in de regen in plaats van aan dat lieve caviaatje want anders klopt er echt helemaal niks meer van.