Takkie vieze gore Stinktakkie

Takkie slaat weer toe vieze gore stinktakkie die denkt dat ze ‘NEE!’ heet inmiddels, want dat is in 80% van de gevallen het woord dat ik naar haar roep. Het is ditmaal mijn eigen schuld want toen ik gisteren rond etenstijd langs de notenbar fietste rook het daar zo lekker naar gebrande nootjes dat ik mezelf ineens superburgerlijk vond dat ik eerst nog vierhonderd meter naar huis wilde fietsen om daar dan nog een half uur te gaan koken terwijl ik ook gewoon een zak nootjes kon kopen om die vierhonderd meter en dertig minuten te overbruggen en toen hadden ze bij de notenbar ook nougat en als je honger hebt kun je onmogelijk níet een reusachtige zak vol met brokken gekleurde nougat kopen.

De groene en bruine brokken zijn verreweg het lekkerst want die smaken naar de smaakstof die iets naar chocola respectievelijk pistache laten smaken, en op de derde plaats eindigen de witte brokken. Geel en roze zijn best wel vies want die smaken naar citroen en aardbei, vooral geel is goor, maar als je er daar eentje van tussendoor neemt zijn die groene en bruine brokken nóg lekkerder, dus met die constellatie zat ik gevangen in een ritme waarin ik wel door moest blijven eten want ik kon natuurlijk niet stoppen met de smaak van een gele of een roze nog in mijn mond, maar als je dan weer zo’n groene of bruine neemt kun je überhaupt nooit meer stoppen dus ik at zo veel brokken dat ik nog duizelig was toen ik naar bed ging en in bed ook heerlijk hard door kon lezen tot mijn hele boek uit was inclusief het dankwoord en de verantwoording en het volgende boek ook bijna. 

En toen had ik nu net ineens weer zin in nougat, gelukkig had ik zo’n grote zak gekocht dat er nog meer dan de helft van over was.

En toen liep ik naar de schaal vol nougatbrokken - lomp eten in een mooie schaal leggen is de burgertruttenconstructie om lompe dingen te eten zonder het gevoel te hebben dat je lompe dingen aan het eten bent.

En toen was die mooie schaal vol met gekleurde nougatbrokken helemaal leeg. Er waren zelfs geen gele of roze brokken meer.

En toen lag Takkie me met gigantische pupillen aan te kijken, plat op de stoel naast die mooie schaal, met de bloedsuikerspiegel van een fust AA-drink.

Ik belde voor de zekerheid maar de dierenarts om te vragen of het, stél dat je een hond hebt die maximaal ééntiende van je eigen gewicht is per ongeluk een hele grote schaal vol met gekleurde nougatbrokken heeft gegeten, of dat kwaad kan. Ze vroeg mijn achternaam en zag in Takkie van der Haars dossier dat deze Takkie ook al eens junkenpoep had gegeten en toen een paar weken later nog een keer junkenpoep en ook een keer een redelijk groot plastic balletje en een hele bak sushi, maar de dierenartsassistente wist niet echt wat nougat was. 
Toen ik al begonnen was met uitleggen ontdekte ik dat ik zelf eigenlijk ook niet precies wist wat nougat was, want ik kwam niet verder dan dat het semi-harde brokken waren van eh…. naja geen marsepein maar net zo zoet en ook vet lekker.
Dus zij ging de ingrediënten even googlen en dat bleken suiker en honing én glucosestroop. Als ik zeker wist dat er geen rozijnen of amandelen of chocolade aan die brokken waren toegevoegd - ja dat wist ik zeker want dan waren ze nóg lekkerder geweest - kon het volgens haar geen kwaad. En moest ik vanavond maar even iets licht verteerbaars voor madammeke maken, een bordje gekookte kipfilet bijvoorbeeld HAHAHA vieze gore stinktakkie.