iets aparts

Voor iedereen die ook altijd droomde van de Double R Diner uit Twin Peaks: hij zit in Amsterdam-West en heet Iets Aparts!!!

Net als bij Norma’s Double R Diner staat ook hier altijd een kan verse koffie klaar en aan de muur hangen foto’s van Jim Morrison en ze hebben aanstootgevend lekkere huisgemaakte taarten én ze draaien Fleetwood Mac.

Helaas behoort special agent Dale Cooper niet tot de dagelijkse klantenkring maar rond lunchtijd zitten er wel bouwvakkers in donkerblauwe bouwvakkersoveralls want dertig jaar lang een arbeiderskoffiehuis krijg je er gelukkig nooit meer uit. Die bouwvakkers bestellen dan bouwvakkersporties tournedos en Thaise curry en uitsmijters en milkshakes voor de prijs van een Coffee Company-koffie.

Op een kruk aan de verhoogde raamtafel (YES sowieso altijd punten voor verhoogde raamtafels die vast ook een officiële naam hebben) zit een man met een gouden Bvlgari-horloge en aan de bar zit een meisje met een spinazie-kokos-ananas-mango-smoothie en aan een van de tafeltjes zit meestal iemand uit het bejaardentehuis. Altijd met krant.

Nadat hij ‘een paar keer op straat in mekaar is gestort’ door een tia zit hij hier, vertelt de man uit het bejaardentehuis terwijl hij de krant weer netjes opvouwt en knikt naar de overkant van de straat. ‘En die mensen zeggen niks.’
‘Welke mensen?’
‘Die daar wonen. Niemand zegt wat.’ Hij beeldt iemand uit die met open mond ligt te slapen in een rolstoel. ‘Maargoed, ik kom d’r nooit meer weg.’
‘…’
‘Dan doet ik hier even een bakkie.’
‘In ieder geval nog het park om de hoek?’ Echt een superirritante gewoonte van mezelf om altijd maar weer iets positiefs te zoeken voor welke situatie dan ook, net zoals de oude Grieken last hadden van horror vacui en door die angst voor de leegte al hun amforen tot de rand toe vol schilderden heb ik een soort angst voor deprimerende stiltes in gesprekken en door die horror-horror begin ik dan zomaar ineens over iets als een park wat haat ik mezelf toch, wat kan het zo’n eenzame weduwnaar met tia’s nou schelen dat hij naast het park woont, maar hij knikt.
‘En de zon schijnt!’ vult hij aan.
‘Zo is het.’
‘Alleen Pietje Keizer, die zien we niet meer terug helaas.’ Hij opent de deur en steekt een hand op naar de man met het Bvlgari-horloge en dan naar het meisje met de smoothie en de drie Turkse heren met muntthee en het tafeltje bouwvakkers achterin. ‘Wat zeiden ze nou over Piet Keizer?’ Hij blijft de deur openhouden.
Ik zeg niet dat ik pas sinds dit weekend weet dat Piet Keizer iets met voetbal is. Was.
‘Oh ja: Johan Cruijff, daar ken niemand iets van leren, zo goed is ‘ie, maar Pietje Keizer is beter! Nou, fijne dag allemaal!’
‘Fijne dag!’ roept allemaal.

Zoals de kok slash eigenaar van Iets Aparts vertelt: ‘wij hebben hier voor ieder z’n mond wat te eten’ en dat wordt niet gelogenstraft door de menukaart: minstens acht dubbelzijdig bedrukte pagina’s die op pannenkoekenrestaurantachtige wijze zijn volgepropt met alle mogelijke warme broodjes en curryschotels en milkshakes en soepen en uitsmijters en smoothies en stamppotten en pannekoeken inderdaad en kruidentheeën en wentelteefjes en oh wat hou ik ervan als niemand voor je bepaalt wat een lunch is en wat een ontbijt: hier kun je gewoon alles, de hele dag, bestellen. Boerenkool met stoofvlees als ontbijt, daar is nog nooit iemand slechter van geworden. Voor €6,50 ook nog eens een keer en als je het afhaalt krijg je het in zo’n grote thermobak mee dat je er met gemak nog een tweede keer van kunt eten, ’s avonds als diner bijvoorbeeld.

‘Hebbie al een stukkie worst gehad?’ vraagt de kok slash eigenaar aan Takkie en hup Takkie krijgt een tweepersoonsportie grillworst uit het vuistje.

Na mijn bouwvakkersvalentijnslunch zou ik geen plek meer moeten kunnen hebben voor de huisgemaakte Red Velvet-taart die op de glazen counter staat en waarvan ik me bij binnenkomst direct al een stuk had toegeëigend, puur vanwege z’n looks eerlijk is eerlijk, maar hoe vol ik ook zit is er toch altijd nog plek voor iets zoets (de fysiologie daarvan moet iemand me please een keer uitleggen), zeker als het uit dubbele lagen uitstulpend room bestaat met een bovenkant van in chocolade gedipte verse aardbeien en een knapperige nootjestopping en zo’n stevig zompige onderkant en nou ja GEEF!!!
Ik zeg doe anders maar niet zo’n heel groot stuk.
Ze serveren een gewoon absurd groot stuk taart in plaats van het gebruikelijke allejezusgrote stuk en zoals hij eruitziet smaakt hij precies maar dan keer tien plus een beetje.

Dus, als je in West woont: waarom ben je nog nooit bij Iets Aparts geweest dat is echt zo raar!!
Als je niet in West woont: wat een geluk dat je maar een paar kilometertjes hoeft te fietsen voor de Amsterdamse Double R Diner waar alles op de kaart megalekker is en zelfs voor de bouwvakkersportemonnee goed betaalbaar en zelfs voor hun bouwvakkershonger nog een tikje overdreven!
Als je niet in Amsterdam woont: ok.
Als je niet in Nederland woont: wow. vet.