De baas van Brownie

Misschien heb ik al eens eerder iemand de beste van het park genoemd? Dat geeft ook helemaal niets er lopen heel wat knallers in het park maar dat was dan in ieder geval voordat ik de baas van Brownie kende. Die zag ik voor het eerst toen Takkie nog supersupersupersuperklein was in plaats van gewoon genant klein.
Ze kwamen ons tegemoet, een reusachtige bruine hond van het type alles direct doodbijten en een ik denk Egyptisch-achtige jongen met een vettig matje in zijn nek, een petje zo strak dichtgedrukt dat het hoog boven zijn voorhoofd zweeft en zo'n trui waarvan ik al heel lang de naam wil weten omdat ik er stiekem eigenlijk ook zo eentje wil maar als ik dan op Google intoets 'jaren 90' (want toen waren ze du jour) + 'Marokkanen' (want die liepen er toen altijd in) + 'gabbers' (want als het geen Marokkaan was met zo'n trui dan was het een knokig harde gabber) + 'alle kleuren van de regenboog' (want zo waren ze gebreid) dan krijg ik nooit een trui als zoekresultaat. Anyway, zo'n trui draagt hij dus mét een gouden ketting en omdat die reusachtige vechthond van hem ook nog strak aan de ketting zat en Takkie toen nog (ah ja nog steeds eigenlijk) overal onverdroten met d'r staart omhoog op af ploft dacht ik wacht wacht wacht Takkie neeeeeeeeeeee en die baas van die hond zag mij aarzelen en hij riep hij doet niks weet je! dus ik liet kleine Takkie gaan en het was niet helemaal waar dat die hond niks deed want hij deed wel wat: hij ging liggen, zodat kleine miniTakkie niet meer op haar achterpoten hoefde te wankelen om neusjeneusje te doen met de moordmachine. 
Brownie heet de vechthond dus, en sindsdien zijn Takkie en Brownie dikke vrienden en zoals dat gaat met honden net als met peuters waarschijnlijk is dat als die gasten eenmaal vriendschap hebben gesloten je als baasjes eenvoudigweg met elkaar opgescheept zit en in het geval van Rondo, ook een vriend van Takkie, is dat echt superkut omdat Rondo's baasje altijd direct leegloopt over de huurprijs van haar galerijflat en mensen die de loterij hebben gewonnen en de losloopcontroles die weer aangescherpt zijn je moet uitkijken hoor en de scooters op het fietspad die idioten rijden nog eens een keer een hond dood je moet er niet aan denken nee toch zeker, maar in het geval van Brownie is het TE GEK want die baas van Brownie die ik ook de baas van Brownie zal blijven noemen omdat je van je hondenvrienden alleen de naam van hun hond hoeft te weten is dus de allerbeste van het park. 
Overigens: bij die jaren'90gabbermarokkanentrui en die gouden schakelketting én dat vette matje hoort ook een heel lang lijf en een jointje. Ik kom de baas van Brownie nu met enige regelmaat tegen en of dat nou om zeven uur 's ochtends is of op een iets kloppender jointjestijdstip dat maakt niet uit, de joint is met hem. De baas van Brownie vertelt dat Brownie lijdt aan een angststoornis en dat hij daarom tegen iedere boom in het park (maar echt, letterlijk, tegen iedere boom in het park) een plasje doet en dat die angststoornis komt doordat Brownie mishandeld is. Niet door hem hoor! Hij heeft Brownie gejat. 
Wat?!
Ja ik heb die hond gejat weet je.
Dat is niet zo cool.
Jawel dat is zeker wel beter.
Hoezo?
Nou hij vertelt dat hij op een middag in Den Haag langs een benedenwoning liep waarvan het raam openstond en door dat openstaande raam zag hij hoe een man een peuk in de vacht van zijn hond uitdrukte dus toen is hij maar naar binnen gesprongen en heeft die man op zijn gezicht gepoft en die hond gepakt en die man wilde wel nog de riem terug want die was duur geweest dus toen heeft hij die man nog een schop verkocht en die hond meegenomen je had die hond moeten zien woejoo hij was zó. Hij drukt zijn duim en wijsvinger op elkaar. En onder de schroeiplekken.
En toen was de baas van Brownie dus de baas van Brownie. 
Zijn ouders vonden het aanvankelijk niks dat hij met zo'n groot beest thuiskwam, maar ja wat moet je dan weet je en nu is zijn vader d'r ook gek op en zijn moeder vindt altijd alles best wat hij en zijn vader best vinden.
Als ik Brownie en z'n baas in de verte zie lopen ben ik altijd alvast instantblij over wat hij allemaal zal gaan vertellen want zoals ik al zei is hij de beste van het park. Eén van de eerste keren dat ik met hem opliep - meestal maken we de wandeling samen af - liep hij helemaal mee tot het viaduct en vroeg of ik 's nachts weleens last had van muziek.
Wat voor muziek?
Harde muziek.
Nee. Nou soms, maar nee, niet echt, mijn buren zijn de allerbeste op aarde.
Nee hij bedoelde muziek van buiten, want hij stond hier namelijk elke nacht met zijn auto onder het viaduct.
Oh. (WAAROM DAN!?!? had ik met terugwerkende kracht natuurlijk meteen moeten vragen maar door dat niet direct te doen had ik het momentum verpest om hem alsnog te vragen waarom hij in godsnaam elke nacht met zijn auto onder het viaduct zou willen staan met harde muziek - ik had heus wel een beetje een bevooroordeeld idee door die trui en die jointjes en die schakelketting maar daar klopte die harde muziek eigenlijk niet zo goed bij maar al gauw zág ik hoe hij daar zat. Niet in een afgeragd zwart Golfje of misschien wel een protserige Mercedes zoals ik mij ook alweer zo bevooroordeeld had voorgesteld, nee ik zag op een ochtend net als deze, de zon scheen nog waterig, het was denk ik half zeven, een witte Canta onder het viaduct. Een witte Canta waar wietdamp uit één van de opengeklapte raampjes sloeg en achter dat raampje zat de baas van Brownie weliswaar zonder Brownie maar mét zijn dikke joint en twee giechelende chicks ja TWEE CHICKS in een Canta dus die baas van Brownie rockt 'm gewoon heel hard onder het viaduct als het thuis met zijn getraumatiseerde vechthond en zijn vader en zijn moeder even te benauwd wordt. 
De volgende keer zie ik de baas van Brownie weer onder het viaduct staan met zijn Canta, die ditmaal op een krik boven een netjes opengevouwen krant wiebelt en ik vraag of hij panne heeft.
Je wat?
Panne.
Wat?
Pech.
Hóe noem jij dat?
Panne.
Pannen?
Panne.
Ja ik heb panne! 
Heb je hulp nodig, vraag ik terwijl ik direct alweer vergeten ben wat voor moeilijks er stuk was onder de motorkap waar ik hem no way in hell mee had kunnen helpen behalve misschien door iets vast te houden en tegelijkertijd te balen dat mijn handen net als die van hem dan zwart zouden worden van de smeerolie maar hij zegt neeeeee hoor en heeeeeee Takkie zoals hij altijd giechelig heeeeee Takkie tegen Takkie zegt en niet alleen jointjesgiechelig maar gewoon oprecht blij omdat hij zo veel van honden houdt-giechelig.

En nou kom ik de baas van Brownie vanochtend na lange tijd eindelijk weer eens tegen, zonder Canta, zonder chicks, maar mét Brownie én een piepklein maar desalniettemin keihard keffend vlinderhondje en hij stráált, de baas van Brownie.
Dus ik zeg hee! tegen de baas van Brownie en hee Brownie! tegen Brownie en wie is dit? tegen dat wat keft.
Ja ingewikkeld ingewikkeld, zegt hij en hij straalt de zon flets.
Hoezo ingewikkeld?
Nou dat hondje blijkt dus van zijn vriendin te zijn, een vriendin die hij blijkbaar sinds kort heeft wat gelijk zijn geshine verklaart en oh potjedeksel met je namenvoorkeur: dat wat keft heette óók Brownie. En nu ze zo veel samen zijn blijkt dat totaal niet handig, twee honden één Brownie, dus nu hebben ze bedacht dat dat wat keft maar Coco moet gaan heten, oh sociaal-economischevoornaamgroepen you