je moewa

Deze week heb ik twee perfecte manieren om keihard te werken ontdekt. Manier één is je laptopoplader ergens laten liggen terwijl je nog maar 4% batterij hebt. Fietfieuw ik wist niet hoe hard ik kon tikken tot ik rechtsboven de laatste procentjes zag slinken.

Manier twee is Wim.

Wim is de klusjesman die ik vandaag had ingehuurd. Niet om keihard mijn werk te doen, maar naast het feit dat hij een stopcontact aanlegde en dingen ophing die al maanden hadden kunnen hangen en mijn douche eerst verneukte maar vervolgens weer beter maakte, had ik vooral profijt van het feit dat Wim in alle vertrekken van mijn woning moest rommelen en er dus nergens een veilige ruimte was om te klooien met de hond of om stiekem facebookfoto's van vreemden te bekijken of om stiekem facebookfoto's van bekenden te bekijken of om ieder kwartier een beschuitje met hagelslag te smeren nee, ik kon beter gewoon doen alsof ik aan het werk was en als ik dan toch in die pose zat kon ik net zo goed echt doen wat ik deed dat ik aan het doen was.

Wim kwam uit iets als Luttinkbroek, hij had in ieder geval een accent dat het midden hield tussen Brabants en Haags en hij zag er precies uit als een Wim. Iets kleiner misschien dan het prototype-Wim, maar het onfeilbare Wim-kapsel maakte alles goed.

Wim vloog in moordend tempo door alle klusjes heen en in de meterkast punkte hij het plafondschot d'r in één vloeiende beweging uit om er vervolgens in de woonkamer twee gaten voor de kabels ín te punken.

Met de achterkant van zijn schroevendraaier.

Wit gruis all over de eettafel.

Ik moest voor mijn werk ooit eens een asbestherkenningscursus volgen en daar leerde ik dat asbest werkelijk overal in kan zitten. In remschijven, in sigarettenfilters, in vloerbedekkingen, in scheepsdekken en met name in plafonnetjes plafonnetjes plafonnetjes. Het resultaat van die cursus is dat ik sindsdien overal asbest in denk te herkennen en in iedere asbestverdachte situatie direct het enige woord uit het cursusmateriaal dat me echt is bijgebleven murmel: asbestkanker.
"Is dat geen asbest?" (kánker, dacht ik erachteraan)
"Mjooooh."
(Ik huur mijn woning van Rochdale, de woningbouwvereniging die zich als je het over de ranglijst van aarshonden hebt in de voorhoede bevindt en ik weet nog dat de man bij wie ik het contract tekende nét voor ik mijn handtekening zette iets over een asbestclausule zei.)
"Want ze zeiden iets over asbest."
"Ik zeg altijd maar zo: 't is één pot nat."
"Met asbest?"
"Mjoooh, bij de één moet je een sloopvergunning hebben, maar uiteindelijk is het allemaal gewoon één pot nat."

Ik prentte me in om de komende weken even niet meer te ademen in de woonkamer en toen begon Wim ineens te vloeken in de badkamer; er was iets mis met de douche en nu kon hij niet meer verder.

En dat terwijl ik om kwart voor vier bij de tandarts moest zijn en die wordt altijd heel boos als je te laat komt en ik was er ook al meer dan twee jaar niet meer geweest en in die twee jaar was ik naar de andere kant van de stad verhuisd waardoor het nu dus zeker dertig minuten arelaxed hard fietsen was (of veertig minuten lekker fietsen) en toen kon Wim ineens niet meer verder dus bood ik aan om het kapotte stukje anders wel even snel te gaan kopen bij de ijzerwarenwinkel, mits hij me uitlegde wat ik moest hebben.
"Een moewa voor dit koppelstuk."
"Een wat?"
"Een moewa. Maak d'r anders maar even een fotootje van." Hij hield een moer omhoog. "En dan moet je een moewa zonder zo'n tets aan de voorkant nemen."

In de ijzerwarenwinkel liet ik ze de foto van mijn moewa zien.
"Ja vrouwtje vrouwtje."
"Naja hoezo vrouwtje vrouwtje? Ik kom gewoon een moer kopen!"
"Nee sorry jongedame, maar je bedoelt een vrouwtje-vrouwtje-moer!"
"Ooooh! Is zo'n ding met een tets van voren dan een mannetje?"
"Jij zegt het he?"

Nou eind goed al goed ik met vrouwtje-vrouwtje terug naar Wim, Wim mijn douche fiksen, ik hem een beetje helpen om op tijd weg te kunnen dus bij simpele dingen zei hij 'lukt je dit?', bijvoorbeeld dunne ijzerdraadjes door een perforatie vlechten ja natuurlijk lukt mij dat en toen haalde ik bij het eerste ijzerdraadje al mijn duim open waardoor alles onder het bloed zat en er uiteindelijk nog maar twintig minuten resteerden om bij de tandarts te komen en daarom fietste ik zó hard dat mijn mond klaarblijkelijk een beetje open was gaan staan waardoor er een vlieg zo TJENKBOING mijn strottenhoofd in vloog en vanwege de tegengestelde snelheden die achter mijn huig samenkwamen was er geen keelschrapen meer bij, ik moest zo hard mogelijk slikken terwijl ik de laatste meters aflegde en precies op tijd bij de tandarts inklokte, die me gelijk naar de fotokamer troonde waar ik me nog nahijgend excuseerde voor het feit dat er misschien wel een vlieg in mijn mond zat, maar dat die er echt net was ingevlogen, dat ze niet gelijk moest denken dat ik zó slecht voor mijn gebit zorgde en...
"Nou, die zullen we dan wel zien op de foto!"
"DIE VLIEG?!"
"Zolang je hem niet hebt ingeslikt..."

Er stond jammergenoeg geen vlieg op de foto want dan had ik die meteen laten inlijsten maar mijn gebit was dik in orde en ze was helemaal niet boos dat ik al twee jaar niet geweest was en toen zei ze maak anders gelijk maar een nieuwe afspraak zodat het niet wéér twee jaar duurt en toen vroeg ik of over een half jaar dan gebruikelijk was en toen zei ze ja, maar in jouw mond mag het ook wel negen maanden zijn en toen ging ik naar de receptie en riep trots dat het in mijn mond ook wel negen maanden mocht en nu heb ik er alweer een uitdrukking bij om zo vaak als mogelijk te gebruiken!