HOE ruimt een blinden zijn hondendrollen op

Waarom zou je iemand die in een rolstoel zit niet uit mogen schelden? Hoe vraag je een onbekende of er een spin op je hoofd zit? Hoe ruimt een blinde de drollen van zijn geleidehond op? Het was nog voor de maandagochtendspits toen er een man in een elektrische rolstoel tegen me aan botste, niet eens heel hard, maar hij schampte met de zijkant van zijn wiel mijn enkelbotje zodat het toch best nog wel pijn deed maar tegen mensen in een rolstoel doe je als het even kan aardig, net als tegen alle mensen met een zichtbaar gebrek of eigenlijk hebben alle mensen wel ergens last van waar je op het oog geen weet van hebt zodat je - in principe, in beginsel, idealiter - tegen ieder mens aardig zou moeten doen dus tegen mensen in een rolstoel ook. Dus die man in zijn rolstoel rijdt mij aan en ik zeg sorry.
"Lekker neuken," zegt hij, maar dat kan ik natuurlijk alleen maar verkeerd verstaan hebben dus ik zeg nog eens sorry maar dan op vraagtoon.
"Lekker neuken lekker neuken," zegt hij en je kunt iets heus niet drie keer op precies dezelfde wijze verkeerd verstaan en als hij dan met een mottig joystickie dat vervoermiddel van hem - een soort Nokia 3110 met leren zitvlak - weer in beweging zet, opnieuw richting mijn enkel, lispelt hij nog een keer 'lekker neuken' en nu weet ik zeker dat hij zowel ziek in zijn benen als ziek in zijn kop is en daar mag je helemaal niet op schelden. Daarom zeg ik 'doe normaal viespeuk!' in plaats van 'moet ik je uit die tyfusstoel punken?' (toen ik gisteren licht brakjes tussen allemaal blakendgezonde chicks op een babyshower zat leerde ik de uitdrukking 'iets eruit punken' en nam me voor die zo veel als mogelijk te gaan gebruiken, niet wetende dat de eerste gelegenheid zich al zo snel voor zou doen), maar nu voel ik me nog steeds een beetje schuldig over dat 'viespeuk' en achteraf nog meer over dat 'doe normaal' want dat is toch wel een ontegenzeglijk onhaalbare kaart in zijn geval.  
En dit gebeurde allemaal nog geen minuut nadat ik mijn fiets uit de berging pakte waar ik al twee jaar geleden een lamp had moeten aansluiten maar nu ik daar inmiddels alles op de tast weet te vinden lijkt een lichtje overbodig ware het niet dat er SPINNEN op aarde zijn. Ik liep met mijn gezicht dwars door zo'n taai web en bevroor eerst een minuut van blinde paniek en struikelrende toen naar buiten, de rijplaten op die al wekenlang voor mijn deur liggen omdat mannetjes in graafmachines en oranje hesjes de straat aan het maken zijn; soms groet ik ze wel vier keer per dag en dan roepen ze Takkieeeeeeeeeeeeeee naar Takkie dus één van hen kon ik prima vragen of er een spin op mijn hoofd zat. ZIT ER EEN SPIN OP MIJN HOOFD?!?!? riep ik door het HERAS-hekwerk heen en ik zag dat één van de stratenmakers eigenlijk een flauwe grap wilde gaan maken maar hij moet aan het bloedtekort in mijn wangen hebben gezien dat mijn angst menens was dus ik boog mijn hoofd in alle richtingen zoals je onder een campingdouche zonder waterdruk de shampoo uit je haar probeert te spoelen en hij zei 'nee' en ik zei 'echt niet zeker weten?' en hij zei 'echt niet zeker weten' en nu durfde ik niet zoals ik tegen mijn geliefde zou doen te roepen dat hij niet serieus had gekeken en dat hij nog eens moest kijken en dit keer wél aandachtig dus ik bedankte de man die de straat mooi aan het maken was en toen botste die freak dus tegen mijn enkel en door al dat botsend geweld moet die spin weer wakker zijn geworden want die kwam ineens met één van zijn weerzinwekkende poten onder mijn fietsbel vandaan en ik dacht na alle toestand van de afgelopen drie minuten dat ik best kon fietsen met een spin op mijn stuur. 
'Ikkanbestfietsenmeteenspinopmijnstuur' mantraade ik mijzelf de autoweg over zonder mijn blik ook maar een nanoseconde van die spin af te halen dus botste ik ditmaal zélf tegen iemand op en ik zei 'sorrysorrysorry' in plaats van 'lekker neuken' maar fietsen ging zo niet langer dus ik vroeg de eerste de beste voorbijganger, een oudere Marokkaanse man, of hij bang was voor spinnen en hij zei nee en ik vroeg of hij dan alstublieft dat ding van mijn stuur wilde halen. Hij schrok zichtbaar toen hij de motherfucker op mijn bel zag maar hij had nu al gezegd dat hij niet bang was dus hij moest wel helpen en met de grootste sleutel van zijn sleutelbos probeerde hij de spin weg te vegen maar die liet zich zoals het een wanstaltige achtpotige betaamt supersierlijk aan zijn draadje zakken om vol venijn weer omhoog te klauteren met die achtvoudige horroshow, richting sleutelbos nu, en instinctief wilde ik de man helpen van die draad af te komen maar mijn angst zei NO WAY dus ik deed helemaal niets behalve toekijken hoe de man de draad met de spin angstvallig aan het zijspiegeltje van een auto plakte en toen wist ik weer dat de wereld vol met lieve mensen en zieke spinnen zit en tóen liep er dus een vrouw met een grote blindengeleidehond voorbij en het enige waar ik nu nog aan kan denken is hoe blinden in godsnaam de drollen van hun hond opruimen? Hoe.