Poepkots

Weer een ervaring om af te strepen: de allergoorste lucht op aarde inhaleren. POEPKOTS! 
Waar ik altijd al een beetje angstig voor was in de (Amsterdamse) parken gebeurde namelijk: Takkie vieze gore Stinktakkie heeft vanmiddag een mensendrol gegeten. Ik was er nét te laat bij, zag 'r schrokken in de bosjes, het was onmiskenbaar een drol, voor de zekerheid ook nog even aan d'r bekkie geroken (huuuuuuf) en toen als hoe heet die gast met die bolletjestrui ook alweer naar de dierenarts gefietst. Want: op straat poepen betekent doorgaans dat je iets stevigs genuttigd hebt (heroïne bijvoorbeeld) en geen huis hebt om te kakken (door een drugsverslaving bijvoorbeeld), of, zoals de niet-wereldvreemde dierenarts het verwoordde, "lui die flink hebben lopen afteren."
Takkie's pupillen leken inderdaad een beetje vergroot en de dierenarts vertelde dat hij vaak ook wel aan de hond kon zien wat voor drugs 'ie gebruikt had. Hasj: dan zat het beest meestal een beetje glazig rond te kijken in een hoekje. Crack: boem tegen de vlakte. 
Om de crack uit de kleine Takkie te krijgen, spoot de dierenarts zogenaamde apenmorfine (nee sorry toch verkeerd verstaan; het heet apomorfine) in haar bil, om braken op te wekken. 
"Ga maar zitten," zei hij tegen mij en gaf me een stoel en een krantje, "die gaat zo kotsen."
Ik dacht nog even dat de krant bedoeld was om het wachten te veraangenamen, maar een Telegraaf leent zich inderdaad beter als kotsmat dan als kwaliteitskrant. 
Al na twee minuten kwam alles eruit, in zes of zeven sessies kotste ze de hele kliniek onder en omdat ik Takkie niet alleen wilde laten in d'r crack-morfinetrip moest ik voor mezelf ook bijna een Telegraafkatern vragen vanwege die poepkotsgeur die nog erger is dan die van een Rendac-wagen op een hete dag in de file. 
Ok nu gaat die oranje dopehead even uitbrakken denk ik.