Applaus

Godsakke ik wist niet dat ik zo geraakt kon worden door een kamerkoor. Gisteravond bezocht ik de wereldpremière van Capella Amsterdam in het Muziekgebouw aan het IJ en dus niet omdat ik nou zo’n koorkenner ben maar omdat ik sinds kort een We Are Public-pas heb en het me daardoor kan veroorloven om niet alleen maar de dingen te bezoeken die ik allang goed vind maar drie slagen in de rondte kan grabbelen in cultureel Amsterdam en na mijn avondeten kreeg ik plots zin in íets dus besloot ik op de bonnefooi naar het kamerkoor te gaan en voor ik het wist biggelde er een hete traan over mijn wang zo’n traan die je ook krijgt als je tegenwind hebt op de fiets maar dan mét gevoel en dat kwam in ieder geval een beetje door hoe alle koorleden hun stemvorkje in de hand klemden, alsof het een piepklein mesje was zo verdekt, het was waarschijnlijk niet de bedoeling dat die glanzende dingetjes de aandacht van de zang afleidden net als met hun kleding; twaalf mannen en twaalf vrouwen in zwart uit eigen kast zo te zien ik wist niet dat er zo veel verschillende gradaties zwart bestonden, minstens 25 met de dirigent erbij die behoorlijk streng leek en af en toe als een schoolmeester zijn vinger voor zijn mond hield om aan te geven dat één van de koorleden wat moest inbinden en die traan kwam ook door het gedimde glas van het vloerlampje waar een breuk in zat waardoor een felle lichtbundel precies in mijn oog scheen en de meneer naast mij zo lief was om de hele voorstelling zijn voet erop te zetten en een reusachtig gevoel van deernis overviel me en het verbaasde me zo onwijs dat iemand met enkel zichzelf, alleen met zijn of haar stem dus, zo iets fantastisch moois kon laten klinken. Er was geen instrument te bekennen en dit was de mooiste muziek die ik in tijden gehoord had, ik moest denken aan winters lang geleden toen het nog echt venijnig koud was en de ijzel als zwart glas over de landweggetjes lag of een grote lege zonneweide in het buitenland en het koor klonk als een draagbaar radiootje met een zwiepende antenne en dan weer kristalhelder en het was moeilijk op te maken welke stem nou bij welk gezicht hoorde, je hoorde alleen het verschil tussen de vrouwen en de mannen die op een verhoging achter de vrouwen stonden - waarom hebben mannen eigenlijk een lagere stem dan vrouwen en waarom deden de vrouwen hun mond verder open? - en ik bedacht dat je met zo’n concertkaartje niet alleen de luxe koopt om een keer met echt goed geluid in een goede stoel live naar muziek te luisteren maar dat je ook de verplichting koopt om te blijven zitten en écht te luisteren, ik weet niet of ik ooit eerder twee uur lang onafgebroken op één plek naar muziek heb zitten luisteren buiten een concertzaal, ik kijk een film al in etappes dus ook daarom was het een openbaring; niets hoeven, niet terug hoeven praten of knikken of nadenken je hoeft er niets eens iets van te onthouden, zo’n kaartje is twee uur lang stilzitten en toekijken hoe mensen zich niet vervelen tijdens hun werk en er is weinig mooiers dan kijken naar mensen die toegewijd iets doen en waar kun je beter onbeschaamd twee uur lang naar iemand anders kijken dan in een concertzaal of theaterzaal en als er iets is waar de wereld bij gebaat zou zijn dan is het misschien wel dat iedereen eventjes twee uur achter elkaar stil blijft zitten en niks doet en toekijkt, daar heb je soms op zijn minst een kamerkoor bij nodig. Het was in ieder geval allerprachtigst en wat wilde ik hier nu mee zeggen ja misschien wel dat je dit weekend naar het Muziekgebouw moet gaan of op een partij moet stemmen die ervoor zorgt dat er niet nóg meer gekort wordt op de kunsten want de subsidie voor dit koor is inmiddels al ingetrokken of misschien moet je gewoon een We Are Public-pas aanschaffen want daarmee koop je grote rijkdom voor slechts vijftien euro in de maand. Ik ben blijkbaar zo onder de indruk dat ik dit epistel wel drie keer een doorstart heb gegeven en dat mag ook wel want de staande ovatie duurde ook al zo lang dat ik me afvroeg hoe al die oudjes dat toch deden, zó hard blijven klappen dat het zware arbeid wordt, na een paar minuten moest ik zelfs even nepklappen om mijn armen te ontzien, zouden er meer mensen nepklappen vroeg ik me af omdat ze te snel te hard begonnen waren met klappen of klappen de meeste mensen vanaf het begin van het applaus gewoon normaal zodat ze gestaag door kunnen blijven klappen wat voor klapper ben jij eigenlijk?