vieze vuile natte beriberilijer

Marmite is zo extreem zuinig in gebruik (omdat het zo extreem zout van smaak is dat zelfs de Dode Zee morrend zijn hoofd schudt) dat zodra je toe bent aan een nieuw potje je met geen macht op aarde meer kunt reconstrueren waar je halverwege de voorlaatste ijstijd het vorige vandaan hebt gehaald.

In de Albert Heijn speur ik vergeefs naar dat zwartgele potje met eenzelfde iconische vormgeving als Säkerhets Tandstickor en de enige macht op aarde die me nu aan zo’n potje kan helpen is die van de vakkenvullers en ik weet dat ik voor lul sta als ik het over Marmite ga hebben tegen zo’n jongen - tegenwoordig ben ik enkel nog in gesprek met vijftienjarigen als ik ze in dat helle supermarktlicht moet vragen waar bijvoorbeeld de rozijntjes staan terwijl over de retailspeakers Overload van The Sugababes klinkt en ik langzaam doordrongen raak van de sneuheid van het bestaan en…
Weet jij misschien waar de Marmite staat? vraag ik toch maar.
De watstaat?(Ik wist het.) 
De Marmite?
Demar.. Wat is dat?
Zo’n klein zwart potje met een gele dop… beschrijf ik het uiterlijk van het product om het maar niet over de inhoud te hoeven hebben.
Maar wat is het? vraagt de vakkenvuller kundig, dan weet ik misschien waar het staat.
Goeie vraag. What the fuck is Marmite inderdaad?

Je kunt het met roomboter op geroosterd brood smeren zeg ik en gelijk daar achteraan dat het een soort smaakmaker is, zout alle levels uitgespeeld zeg maar, en dat je het ook door de stampot andijvie kunt roeren zoals ik van mijn ouders geleerd heb en dan troont de jongen mij mee naar de enige twee schappen waar ik al gekeken had namelijk het broodbeleg en de kruiden zonder enig spoor van dat zwarte zout dus de jongen zegt dat hij het bij een collega gaat navragen, hoe heette het ook alweer?
Marmite.
Marremiet.

Het navragen duurt lang en ik probeer bij het herkenningspunt van de kruiden in de buurt te blijven anders weten we straks allebei niet meer met welk gezicht we te maken hadden en het duurt zó lang dat ik probeer vanaf mijn plek naast het kruidenschap de koppen in het tijdschriftenrek te lezen maar dat lukt niet dus daarom ga ik maar alle smaken chocola in het aanbiedingenrek lezen tot ik er in het diepst van mijn wezen van overtuigd ben geraakt dat het de pure versie met marsepein is die ik mee naar huis moet nemen en waarschijnlijk ook het witte blok nougat en dan is mijn vakkenvuller weer terug: u zocht…. hét, toch?

Ja. Sowieso, wil ik er nog aan toevoegen maar eigenlijk ben ik pissig omdat hij mij nu ineens vousvoyeert; iemand die je al de hele tijd loopt te tutoyeren terugvousvoyeren is echt nog veel onbeschofter dan andersom want met die ‘u’ geeft de vakkenvuller aan dat ik absoluut niet één van de zijnen ben terwijl ik hem gewoon benader als een iets jongere versie van mijzelf ik heb per slot van rekening ook vakken gevuld ik weet precies hoe hij zich voelt hier in die blauwe blouse, waarschijnlijk heeft hij ook een hekel aan de dames van de counter alhoewel dat tegenwoordig altijd ontzettend knappe en stoere meisjes zijn in plaats van de Hetty en de Wilma uit mijn tijd die een fleeceversie van de Albert Heijn-blouse mochten dragen omdat het achter hun balie altijd kouder was dan ín de winkel, ik weet dat je volgens FIFO moet spiegelen en dat het altijd als een middelvingeroverwinning op de blauwe eindbaas voelde als je de nieuwe producten er gewoon voor durfde te proppen en de allerbeste middelvingeroverwinning was snacken van de dingen die je aan het vakkenvullen was bijvoorbeeld die gekleurde kauwgomballen die in langwerpige uitdrukstrips verkocht werden, daar kon je er in het voorbijgaan altijd gemakkelijk een paar van uitritsen let er maar eens op de volgende keer bij het kauwgomschap: de onderste ballen ontbreken gegarandeerd en steeds als ik dat zie maak ik een sprongetje van geluk omdat de wereld toch nog een beetje klopt.

“Het” moet ergens bij de honing staan zegt de vakkenvuller.
Ik weet zeker dat hij nu gedist wordt door zijn collega’s want van alle dingen waar Marmite onmogelijk naast zou mogen staan is honing de voornaamste maar ik doe uit beleefdheid of ik ook zoek tussen de knijpflessen en de Langnese Acacia en de Biologische Bloemenhoning Crème oeh ja die gooi ik in mijn mandje en na een minuut of drie bedank ik de vakkenvuller en zeg dat ik het wel online ga bestellen en met een reep marsepeinchocolade, een nougattablet en een pot honing-crème in plaats van één kleine generatieverpakking Marmite ga ik naar huis om te googlen wat Marmite nou eigenlijk is. 

Het is het Franse woord voor grote kookpot en in het potje zit vegetarische kruidenpasta. Het werd bij Britse soldaten in hun voedselpakketten gestopt om ze voor beriberi te behoeden. Van beriberi heb je twee vormen: de droge en de natte. Natte beriberilijders hebben onder meer een vergroot hart dat op gallopritme klopt en vieze vuile natte beriberilijer wordt vanaf nu mijn nieuwe scheldwoord terwijl een groot hart dat op gallopritme klopt eerder als een aanbeveling klinkt maar droge beriberilijders daarentegen gaan van braken, desoriëntatie en ataxie naar geheugenstoornissen en dan de dood. Marmite kost €1,75 voor een potje van 125 gram en dat lijkt me nou echt de samenvatting van het allerslechtste businessplan ooit voor iets zouts waar je zeker drie generaties mee kunt doen.