transcendente meditatie

David Lynch doet het ook en het heeft hem niet bepaald windeieren gelegd of in ieder geval heeft het hem niet gruwelijk gehinderd in zijn werk of zijn leven en van mensen die je bewondert moet je zo af en toe blind wat aannemen als ze ergens enthousiast over zijn dus ik geef me op voor Transcendente Meditatie. Niet in een bamboe terraslounge op een Japans eiland, maar op de vierde verdieping van een galerijflat in Amstelveen.

Op de afgesproken tijd ben ik op de locatie van de introductieavond: een pantry met grijze vloerbedekking en knipperende tl-balken. Er staan 30 stoeltjes klaar pal voor een grote verrijdbare televisie en zeven van die stoeltjes zijn bezet.

Omdat niemand iets zegt zeg ik ook maar niks en ga achterin de hoek zitten.
Het is zeven minuten na de afgesproken aanvangstijd en er gebeurt nog steeds niets. Ik vraag me af of dit erbij hoort, of er misschien iemand vanachter een gordijn toekijkt om te keuren wie van ons zich correct gedraagt en niet naar zijn mobiel grijpt of rusteloos om zich heen kijkt en ik probeer op de meest geschikte manier supernonchalant maar wel respectvol voor me uit te staren en dan komt er een kleine, dunne, oudere heer binnen en al die bijvoeglijk naamwoorden zijn in gelijke mate op hem van toepassing maar het kleine én het dunne én het oude van de meneer worden alledrie overschreeuwd door het zilverachtige van zijn driedelige pak. Ok het is eigenlijk een lichtgrijs pak maar met een dusdanige glans in het TL-licht dat het wel van zilver lijkt. 

Buiten op de galerij staat een buurman met een bochel een sigaretje te roken en zonder iets te zeggen knipt de kleine, dunne, oude man in zijn zilveren pak de televisie aan, David Lynch all the way dus voor mij kan deze introductie nu al niet meer stuk, het logo van DVD - raar eigenlijk dat een DVD als een van de weinige objecten op aarde een eigen logo heeft of zie ik dat verkeerd? - dat bekende logo van DVD dus begint over het scherm heen en weer te bonken precies zoals dat computerspelletje van vroeger waarbij je er in de personificatie van een liggend plankje voor moest zorgen dat een tegen de zijkanten van het scherm rondstuiterend balletje niet in de open onderzijde zou verdwijnen. 
Alle zeven aanwezigen volgen aandachtig het logo van DVD en ik probeer ook nog steeds op de meest geschikte manier op mijn stoel te zitten en de handelingen van de meneer gade te slaan: nu drukt hij op de afstandsbediening en zapt naar ‘1. Introduction.’

Een vrouw die eruitziet alsof ze net een hele dikke pets op haar achterhoofd heeft gekregen en angstvallig de volgende klap afwacht vertelt wat Transcendente Meditatie inhoudt maar ik versta er niets van want ik probeer tegelijkertijd te verstaan wat het stelletje voor mij, dat overduidelijk alles op alles zet om niet hardop in lachen uit te barsten, elkaar toefluistert en uiteindelijk hoor ik van alle mensen die ik wilde horen praten precies niets, behalve uiteindelijk hardop ‘ik trek dit niet’ van de mannelijke helft van het stelletje voor mij en vervolgens een proest van de vrouwelijke helft en dan hun tassen en jassen die naarstig bijeengeraapt worden in het inmiddels gedimde licht van de pantry en vervolgens hoe ze op hun tenen over de grijze vloerbedekking naar buiten sluipen maar van ‘2. Maharishi Mahesh Yogi’ daarentegen versta ik vrijwel alles, vooral ook omdat de Maharishi met zijn snor-baard-hoofdhaar waar ergens een mond in verstopt zit nogal prat gaat op de woordcombinatie ‘freedom of boundaries’. Ongeveer 75% van zijn epistel bestaat uit die drie woorden, 20% is ingeruimd voor het woord ‘creativity’ en de rest wordt opgevuld met bijwoorden.

Het is een opname uit 1978 waarin hij een grote zaal vol rokende en driftig aantekeningen makende mensen toespreekt over freedóóóm of boundariééés, hij zit in kleermakerszit in een oranje jurk op een verhoging en om hem heen zijn verse bloemen en witte kleden gedrapeerd. Tijdens het praten over freedóóóm of boundariééés laat hij af en toe een klein boertje en ook in zíjn zaal op het televisiescherm lopen mensen halverwege zijn verhaal weg en ik vraag me af hoe je dat kunt, zo ostentatief laten zien dat je iemand kut vindt terwijl diegene het goed bedoelt.

Ik wil ook heus het liefst opstaan en naar huis fietsen om daar een hele reep Tony Chocolonely op te eten in plaats van tweeënhalf uur naar een gedigitaliseerde opname uit de jaren zeventig te kijken, maar what about de oudere, dunne, kleine meneer in zijn zilverachtige driedelig pak die voorin de pantry heel rechtop in zijn stoel zit, de afstandsbediening al die tijd paraat op zijn knie, deze meneer die in het zijportaal al glazen kopjes heeft klaargezet naast de waterkoker en verschillende soorten theezakjes heeft gerangschikt op ayurvedische dosha’s, deze meneer die terloops heel even aan de knoop van zijn eigele stropdas trekt ik kan het niet aan om zo bruut weg te lopen dus ik drink een kopje Pitta-thee en bedank de oudere, dunne, kleine meneer in zijn zilverachtige driedelige pak en zeg dat ik nog even na moet denken over mijn inschrijving omdat ik NEGENHONDERD FUCKING EURO’S toch best wel heel erg ziek vind.