die oranje

Ik voel me zo goor door die oranje dat ik alleen nog maar wil schoonmaken en opruimen; dat helpt als je verdrietig bent. Normaal vind ik het vooral irritant omdat het zo kansloos lijkt, opruimen; juist omdat het geen kwestie is van doen en afvinken maar eerder van doen en vervolgens wachten tot het weer zover is. Schoonmaken, opruimen, tandpasta kopen; allemaal situaties die je net zo lang kunt negeren tot je ze niet meer kunt negeren en als je ze dan volbracht hebt zal het zich eindeloos blijven herhalen. Het enige voordeel is dat je het nagenoeg gedachteloos kunt doen en gedachteloos iets nuttigs doen is op sommige momenten het beste wat erin zit dus laat me iets opruimen. 
Niet mijn huis, mijn huis heb ik al drie keer schoongemaakt sinds dinsdag en omdat het nu nogal proper is overal en de kledingkast en de boekenkasten er ook buitengewoon op genre gesorteerd bij staan en de keukenkastjes niet want er zijn serieus grenzen ga ik mijn telefoon maar opruimen. Ook omdat je dat liggend kunt doen. Liggend opruimen is het allerbeste opruimen.

Eerst de contacten. Na ruim tien jaar overhevelen - van een anderhalveponds HTC tot en met de iPhone 6 waar ze nu in zitten - zijn het er 796. Maar wie zíjn deze mensen? Sowieso zijn het er 650 teveel. 

Sommige contacten staan er alleen met hun voornaam in, uit de tijd dat er één adresregel beschikbaar was voor de naamsomschrijving en ik bovendien nog dacht dat iemand voor altijd de enige Sara zou zijn, bijvoorbeeld. Maar welke Sara of Ron of Marieke zijn deze achternaamlozen? Geen flauw idee dus ik elimineer ze direct. En Usai, wie is Usai? Usai moet ook weg.

Ook van de mensen die wel keurig met hun naam en toenaam zijn opgeslagen kan ik me niet direct iedereen herinneren en van sommigen zou ik op mijn dood zweren dat ik ze nooit gekend heb. Een Sybolt Paagman, bijvoorbeeld. Zo’n naam van iemand die iets groots heeft verricht, een naam in ieder geval waarvan ik het zou weten als ik hem ooit eerder gehoord had, dus Sybolt Paagman what the fuck? Wie ben jij? Of nee laat ook maar ik ben aan het opruimen en goed opruimen is niet nadenken maar juist pijlsnel weggooien nog voordat je ook maar het begin van een reden hebt kunnen verzinnen om iets toch te bewaren. Weg Sybolt je bent ballast en ballast hoort thuis in een luchtballon, misschien moest ik sowieso maar eens in een luchtballon binnenkort en ook daar de ballast eruit blijven gooien.

Naast gewoon onbekende namen staan er ook veel ezelsbruggetjes-achternamen waarvan ik overduidelijk ooit gedacht moet hebben dat ze tot het einde der tijden overduidelijk zouden blijken in combinatie met hun voornaam. Jerry Computer bijvoorbeeld. Is dat die jongen waar ik via Marktplaats mijn eerste laptop aan verkocht, midden in een sneeuwstorm? Hij bood €200 in plaats van €150 mits hij hem binnen een uur mocht komen oppikken en met klompen aangekoekt ijs rond zijn sneakers kwam hij binnen, het was een zondagavond en alle winkels waren dicht maar hij moest per se direct een laptop. 
Waarvoor dan? vroeg ik.
Even wat dingen regelen, zei hij terwijl hij de smeltwaterstromen uit zijn nek veegde met de handdoek die ik hem aangereikt had.
Als dat Jerry Computer is mag hij gedelete en als Jerry Computer iemand anders is evengoed, weg met Jerry Computer uit mijn telefoon en uit mijn leven ik voel me al een heel klein beetje lichter, helemaal als ik ook Johan Gasleiding heb weggegooid en Merci Merci en zeven vestigingen van de KwikFit en Koos Keus, ik neem tenminste aan dat ook dit een onnavolgbaar ezelsbruggetje van mijn hand is en niet iemands (Koos' dus) echte achternaam. Fact check: er zijn volgens Google meerdere Koos Keussen en zelfs een Koos Kneus en geen van hen komt me ook maar ergens bekend voor. Doei forever. 

Over Friso Nacht twijfel ik, want ook al heb ik hem nog nooit gebeld, hij is wél potentieel waardevol om te bewaren. Volgens dezelfde logica waardoor ik nu zeven paar onmogelijk draagbare schoenen in de kast heb staan: de er-komt-heus-een-keer-een-gelegenheid-dus-het-kan-geen-kwaad-om-te-bewaren-gedachte, die zich in kledingkasten uit in almaar opvlammende schuldgevoelens en in keukenkastjes in voedingssupplementen die ongeveer een hele tienertijd voorbij de houdbaarheidsdatum zijn en in de berging oh nee please nooit meer aan de berging denken steek die sleutel in de fik! In ieder geval, Friso Nacht (niet zijn echte achternaam maar een ezelsbruggetje dat wel ruim een decennium overleefd heeft) drukte me ooit op het hart dat ik altijd het onderste nummer van zijn zware visitekaartje mocht bellen, maakte niet uit wanneer of hoe laat, dan zou hij zijn geheime bar in de kelder van een grachtenpand openen. Mits ik een groep leuke mensen meenam. Too good to be weggegooid zo’n nummer, me dunkt.

Eén moment sta ik mezelf wat lichte ontroering toe om de naamsomschrijvingen van puur en alleen het vruchteloze ezelsbruggetje: Flappie, Jackiechan, Autohooi, Adidas, Sirius? Heel even denk ik nog dat ik ze misschien moet bellen om te zeggen dat ik ze weg ga gooien, misschien moet ik anders alleen Flappie even bellen om afscheid te nemen want Flappie klinkt zo schattig, misschien moet ik Flappie een berichtje sturen om te vragen of hij/zij ook zo ziek is van de nieuwe president en waar wij elkaar van kennen en of ik dan wellicht nog in zijn of haar telefoon sta. En hoe dan. Flappie.