Vieze gore Stinktakkie

Een reusachtige man ploft op het treinbankje tegenover me en vult direct het hele zitvlak, van leuning tot leuning. Hij is onthutsend groot én dik. Bovendien stinkt hij naar dikke drollen. Alles op maximaal voor meneer. 

Hoi! zegt hij kinderlijk enthousiast.

Hallo, zeg ik terug en probeer zo oppervlakkig mogelijk te ademen, het zijn per slot van rekening zijn poepmoleculen die ik inhaleer. Allemaal bruine plaatjes, in gestrekte draf op weg naar mijn longen.

Takkie kijkt de man uitdagend kwispelend aan please niet doen Takkie verdomme probeer ik haar met mijn kaken op elkaar te telepathieën, nee nee echt serieus nee sein ik haar geluidloos doch dwingend maar ze heeft hem al verleid - hoe viezer hoe beter is haar motto, voor alles op aarde - en daar komt zijn hand, ook reusachtig en met dikke vingers en wondjes en rouwranden onder brokkelige kalknagels en met dat walhalla aan ziektekiemen kriebelt hij haar hals, precies de kruintjes waar ik mijn neus altijd in duw. 

Maar wat kun je er in godsnaam van zeggen als iemand liefdevol je hond aait? 

Helemaal niets. 

Dus ik zeg niets en glimlach naar de dikke poepgast, zijn trui zit ook nog eens onder de vlekken, vlekken die lijken op het slijmspoor van een naaktslak of op de vlekken die je krijgt wanneer je tijdens het hardlopen je neus aan de mouw van je trainingspak afveegt en jezelf dan direct opdraagt dat nooit meer te doen omdat het er zo goor uitziet, alsof er inderdaad een naaktslak op dat zwarte polyester woont maar wat moet je anders als je neus loopt? Ja zakdoekjes natuurlijk, maar die aanvoerder van de lijst handige-dingen-om-standaard-te-vergeten heb je vanzelfsprekend nooit bij je dus zou je eventueel eens kunnen doen zoals sportmannen doen, namelijk het zo FLATS boing in één vloeiende beweging op de grond mikken en dat heb ik precies één keer geprobeerd toen ik in de winter met een groepje ging paardrijden in het bos, natuurlijk had ik een loopneus want het was dus winter in het bos én ik zat op een paard en had mijn neus al twee keer aan mijn mouw afgeveegd en dat kon zo niet langer dus bedacht ik dat ik die sportmannentruc maar eens moest proberen, ik zorgde dat ik achterop raakte en ging zijwaarts hangen met mijn duim tegen mijn normale neusgat om zo fwuuuf heel hard uit te blazen en toen hing er ineens een snottebel van ruim een meter aan mijn neus, een snottebel die mij verwonderd en licht ontredderd deed reflecteren over de peilloze diepten van mijn lichaam en ik vroeg me af wat mijn lijf nog meer voor me verborgen hield, hoe die meterslange snottebel al die tijd al ín mijn hoofd klaar had kunnen zitten was me een raadsel en het paard draafde voort en de groep hield stil en keek massaal achterom en ik hing nog steeds zijwaarts met die buitenaardse snottebel aan mij neus, een ik-weet-het-ook-niet-blik naar de rest makend. 

Zulk soort vlekken dus, daar zit de vaalgewassen fleecetrui van de man helemaal vol mee en dan verschijnt zijn tweede vunzige hand, Takkie gaat er eens goed voor staan en doet bemoedigend haar oogjes dicht. Dat vinden ze lekker he? mompelt de man tegen niemand en leunt wat voorover zodat het nóg intenser naar drollen stinkt en dan lispelt hij tegen mij: ik heb laatst ook al zo lekker met een poesje geknuffeld!

Hij zegt het precies zo. Ik heb laatst ook al zo lekker met een poesje geknuffeld.

Ik weet zeker dat het beeld van deze monstrueuze drollenkoning die oh zo lekker met een poesje knuffelt me nooit meer gaat verlaten en hup daar klauwen zijn brokkelnagels nog dieper in Takkie’s pelsje in haar zelfreinigende pelsje zelfreinigende pelsje zelfreinigende pelsje zelfreinigende pelsje zelfreinigende pelsje zelfreinigende pelsje zelfreinigende pelsje zelfreinigende pelsje zelfreinigende pelsje zelfreinigende pelsje zelfreinigende pelsje zelfreinigende pelsje denk ik helemaal tot aan Schiphol waar hij er dank de heer en z’n moeder gelukkig uit moet. 

Sorry zegt hij met een oprecht droeve blik tegen Takkie, ik moet echt weg!

Vieze gore Stinktakkie.