Streptokokkenkeeltje

Ik heb iets geks met mijn neus en die neus lijkt here to stay dus ik moet er iets aan doen. Het is niet gewoon een midweekje een verstopte neus, maar een never ending verstopte neus. Midden in mijn gezicht. Serieus! Ik heb al Otrivin gekocht en een eucalyptusstoombad maar ik moet ook steeds vaker niezen met die neus, als ik iets lichts zie bijvoorbeeld en de laatste tijd moet ik al niezen als ik het woord lamp hoor dus ik maak een afspraak bij de dokter want dit kan zo niet langer.

Vlak voor dat consult google ik het nog even: verstopte neus eindelooooooooos. En dan plus ik er nog een paar symptomen bij die ik ook heb: duizeligheid, dat niezen dus en ik had laatst een keer een bloedneus. Oh en een suis in mijn oor. Met één enter staan daar mijn vier ziektemogelijkheden.

1. Ik heb neuskanker.
2. Ik heb streptokokken.
3. Ik heb de ziekte van Pfeiffer.
4. Ik heb een gebroken neus.

Nog nooit in mijn leven heb ik iets zo graag gewild als streptokokken want ik weet heus wel dat ik geen gebroken neus heb.
Ik ga niet eens googelen wat streptokokken precies zijn.
Ik wil ze.

Bij de dokter zeg ik dat ik misschien neuskanker heb en ze informeert of ik wellicht heb lopen googelen en ik zeg ja ik heb dus neuskanker óf de ziekte van Pfeiffer óf streptokokken en zij zegt niets maar pakt een spatel.
Nou, je hebt in ieder geval géén streptokokkenkeeltje.
Streptokokkenkeeltje denk ik, wát een mooi woord, en daarna denk ik kut, zie je wel. Neuskanker.

En nu ik erover nadenk: ik heb inderdaad best een rare neus, altijd al gehad, met een soort klein dopje erop, maar aan de andere kant heeft iedereen die ik ken een rare neus, als je er maar lang genoeg naar blijft kijken. Dat is sowieso hartstikke leuk om te doen als je door de stad wandelt bijvoorbeeld (doe-tip!): puur en alleen naar de neuzen van de mensen kijken. Dan word je al gauw overvallen door een gevoelsmelange bestaande uit verwondering, liefde en deernis. En een heel klein zweempje afschuw soms.
Heb je ook keelpijn? vraagt de dokter.
Nee dat niet.

Ik heb volgens haar ook geen Pfeiffer en de dokter zegt dat ik mijn bloed kan laten prikken.
Om te zien of ik neuskanker heb?
Nee, bloedarmoede.
Ik wil haar gelijk omhelzen omdat dat heerlijk klinkt, laat die test maar zitten roep ik, strik erom, ik neem bloedarmoede! en zij zegt niet te dichtbij komen hoor want ik ben snipverkouden en ik zeg ach wat zou dat ik voel me kerngezond ik sta in de kracht van mijn leven ik kan alle bacillen op aarde met mijn blote handen aan ik moet gewoon af en toe wat ijzertabletten slikken je hebt helemaal gelijk dank je wel dank je wel dank je wel en beterschap dokter!

Maar toch zit ik een dag later natuurlijk in de propvolle wachtruimte van de bloedbank en roept een assistente of er misschien ook nog mensen voor trombose zitten en uiteraard steekt er niemand zijn hand op, vraag gewoon of er mensen voor geld zitten of voor seks of een killer body wat denk je zelf en na twintig minuten door mijn sjaal ademen - je zit per slot van rekening toch met dertig mensen die misschien iets smerigs hebben in een afgesloten ruimte - ben ik aan de beurt.

Wat is dit? Ik wijs een van de aangekruiste vakjes op mijn prikbrief aan.
Dat zijn je stollingswaarden, zegt de jongen die hele dagen bloed prikt in een raamloos hokje waar de sterkste lichtbron het scherm van zijn computer is waar ik direct alweer van moet niezen.
Kun je misschien gelijk magnesium erbij prikken vraag ik hem, want die staat ernaast.
Nee zegt hij, ik doe alleen wat de dokter aangevraagd heeft.
‘Nee ik doe alleen wat de dokter gevraagd heeft’ imiteer ik hem in mijn hoofd en mompel dat ik dat vakje gewoon zelf had moeten aankruisen.
Nee hoor zegt de jongen, dat had ik doorgehad.
Ook als ik dat hokje op precies dezelfde manier zwart gekruist had?Ja, want magnesium wordt meestal samen met fosfor getest, dus dat zou gewoon raar zijn.
Wat zou je doen dan?
Dan had ik je dokter gebeld.
Oh. Ok nou prik maar.

Tijdens de prik vertelt hij trots over de bloedbuisjes die vacuüm zijn waardoor ze zich binnen een seconde helemaal volzuigen met mijn bloed, waardoor mijn eigen aanzwellende trots op de hoge rondpompsnelheid van mijn hart bij nader inzien dus misplaatst is; het ligt allemaal aan die buisjes, zonder die buisjes zou het eindeloos duren voor ze vol waren zegt hij en ik wil zeggen dat die buisjes zonder die buisjes toch helemaal niet vol zouden kunnen ach whatever.

En nu belt de huisarts dus terug met de uitslag; de factuur voor het bloedprikken is gisteren al gearriveerd. Negenenvijftig euro, wat ik echt een beroerde miskoop vind voor twintig weggegooide minuten in een vieze wachtkamer, een gemene prik en een tiensecondengesprek met de bloedafnamejongen. Daar had ik serieus leukere dingen voor kunnen doen. Dertig pakken chocoladehagel extra groot en extra puur bijvoorbeeld. Of drie keer The Wasp Factory. Een dagje Emmeloord. Verdomme.

Je hebt geen ontstekingen in je lijf zegt de huisarts, alles aan je bloed is goed en dat klinkt al meer als zestig euro welbesteed: alles aan je bloed is goed.
Maar wat heb ik dan, als ik niet de bloedarmoede heb die ik in eerste instantie wilde?
Waarschijnlijk een allergie, zegt de dokter. Of ik kan je doorverwijzen naar een KNO-arts, die kan veel dieper in je neus kijken?
Nee zeg ik laat maar, nog meer geld betalen om iemand heel diep in mijn neus te laten kijken klinkt echt als een miskoop. Ik neem die allergie wel dus hee hallo huisstofmijt, welkom in mijn leven, in mijn huis en in mijn bed ik slaap rechts!