Aaaaaaaaaaaaah Zwolle

Ik heb dus een deal met Bilderberg Hotels gesloten dat ik al hun locaties mag bezoeken in ruil voor een stukje op hun website, MEGAleuk natuurlijk want dat betekent tot ergens in 2018 lekker elke maand een toffe plek bezoeken in een mooi en luxe hotel met sauna’s en stoombaden en overvloedig ontbijten en tv kijken in bed en alles maar…. ik was gisteren dus in het Bilderberg Hotel in Zwolle en daar heb ik werkelijk waar geen zák beleefd. Bovendien hadden ze me vorige keer gezegd dat ik weliswaar een leuk stukje had geschreven, maar dat ik best iets meer over het hotel zelf had mogen schrijven of het in ieder geval een kéér moest noemen en dat wil ik heus doen, WARE HET NIET dat die hotelkamers er door het hele land precies hetzelfde uitzien namelijk bovengemiddeld pico bello en dus inwisselbaar en deze vestiging was daarbij ook nog eens net gerenoveerd waardoor het er weliswaar behoorlijk fancy uitzag maar de badkamerdeur niet goed op maat was gezaagd waardoor die niet meer dicht kon maar dat bedoelden ze vast niet met het hotel noemen. Of dat mijn kamer precies boven de keuken van het restaurant was waardoor je de hele avond het keiharde ratelen van de spoelslang onder de bedbodem hoorde maar dat bedoelden ze vast ook niet en toen ik ging kijken wat er zoal te doen was op een doordeweekse regenachtige avond in Zwolle Capital bleek dat niet per se heel erg veel te zijn namelijk niks naja ok er is natuurlijk altijd wel íets en in het geval van Zwolle was dat Cafe Kleintje waar één man op het terras zat die zijn monoloog begon met: ‘ik kan wel weer ademen met de mensen, weet je.’
‘O ja?’ gaf ik hem het startsein tot verder monologen. 
‘Ja ik was vroeger een mensenhater. Lui die universiteit hadden weetjewel?’
En ik wist niet of hij die nu haatte of niet of wat hij daar überhaupt mee wilde zeggen, dus knikte ik maar begripvol aanmoedigend.
‘Nou ik dus niet. Maar ik ben wel snugger. Life sucks, maar niet getreurd weetjewel. Al die emoties enzo.’
Is ook zo. 
‘Waar kom jij vandaan? Amsterdam? Kijk, daar moeten we d’r hier meer van zien te krijgen. Die gasten willen de IJssel nooit over, terwijl wij wel gewoon de Amstel over gaan.’
Maar zoiets bedoelen ze natuurlijk ook niet voor op de Bilderberg-website, dus ik weer terug naar het hotel om me te laven aan het toppunt van luxe dat ik in mijn dagelijks leven moet ontberen namelijk TV kijken in bed op een onmeunig grote televisie (ÍN BÉD TV KIJKEN OP EEN HELE GROTE TELEVISIE MAMA) maar toen had geen van de zenders bereik alleen NPO 2 waardoor ik er onvrijwillig achterkwam dat Jan Roos niet alleen een miezerig ventje is om over te lezen maar dat hij vrijuit bewegend op scherm ook niet misstaat als misbaksel maar om daar nou een verhandeling over te houden was waarschijnlijk ook niet precies de bedoeling dus vol schuldgevoelens in slaap gesukkeld en wakkergeworden met het voornemen om verdomme iets van deze volgende Zwolledag te maken, íets, als het maar positief of lieflijk of op zijn minst noemenswaardig zou zijn, dus ik naar Museum de Fundatie en goddank dat was hartstikke mooi want er is daar nu een tentoonstelling ingericht door Hans den Hartog Jager getiteld ‘Zie de mens’, waarin Den Hartog Jager (mooie naam he ja) door middel van 100 portretten de afgelopen 100 jaar probeert samen te vatten dus ik huptweedrie vol goede moed zaaltje één binnengestapt en daar speelde een geloopte videoinstallatie van een man in een verduisterde cel die zichzelf non-stop onder het bloed zat te hoesten dus ik in één vloeiende beweging door naar die andere 99 portretten van de afgelopen eeuw waarvan sommige ronduit prachtig waren en heel veel zelfs nóg prachtiger en het mooiste aan die tentoonstelling was misschien wel de ontwikkeling van het portret zelf, dat honderd jaar geleden nog in dienst van de geportretteerde stond maar in de loop der jaren steeds meer gekaapt werd door de kunstenaar die de geportretteerde uiteindelijk vooral gebruikte of misbruikte om naar zijn hand te zetten en te vervormen/misvormen voor het hogere kunstdoel en ik eindigde bij een video van Tracey Emin die opent met een cheap ass-strandboulevardshot en haar eigen voice over. Ik haatte school, begint ze die portretvideo want dat is het, ik was dertien en ik haatte school, dus dronk ik koffie bij de Lido, hing rond in het winkelcentrum, op de boulevard. Er was helemaal niks te doen, en toen was er seks. Ze ontdekte dat seks iets was wat je kon dóen; je kon Fish & Chips kopen, televisie kijken en seks hebben.
Twee jaar lang ontdekte ze die seks en daarvoor gebruikte ze diverse oudere mannen, zo verbuigt ze de werkelijkheid naar iets vriendelijkers. This one’s for you Richard, Shaun, Tony & Doug! roept ze alvorens You Make Me Feel (Mighty Real) van Sylvester begint te spelen en zij in een klein dansstudiootje vrolijk onbezonnen begint te discodansen als slotstuk van de video waarin ze uitlegt waarom ze nooit danseres is geworden (bij de Disco Dance Championship namelijk, waar zij kans op de hoofdprijs dacht te maken, een prijs die ze bovendien als ticket was gaan zien om weg te komen uit het gat waar ze woonde, werd ze door de zaal, die voornamelijk bestond uit mannen waar ze seks mee had gehad, voor slet uitgejouwd. Huilend rende ze het podium af de boulevard over het strand op dat deprimerende kermisstrand. You Make Me Feel begint te spelen, this one’s for you Richard, Shaun, Tony & Doug! en sinds ik dat prachtige museum verliet kan ik iedereen die ik tegenkom alleen nog maar zien als het portret dat diegene op dat moment van zichzelf aan het uitbeelden is maar op zo’n bespiegeling zitten ze bij Bilderberg vast ook niet te wachten en nu heb ik hun naam inmiddels wel vaak genoeg genoemd maar zo bedoelen ze dat natuurlijk ook niet. Bovendien had ik beloofd om bij ieder stukje een foto van mezelf voor de ingang van het betreffende hotel mee te sturen maar door al dat geniks is dat per ongeluk óók nog eens mislukt en de enige foto die ik nu van mezelf in Zwolle heb is er één die met de portrettententoonstelling indachtig getiteld zou kunnen zijn ‘hond in heiligdom die zich zo te zien vet misplaatst voelt en terecht want hij mocht er ook helemaal niet in’. 
Op de terugweg nog even gewandeld in ’t Harde waar het magistraal mooi is, het loeiharde knallen op het naastgelegen militaire schietterrein maakte de heide en het kaarsrechte dennenwoud en het woekerende loofbos op een haast apocalyptische manier nóg mooier en de bovenlaag van de aarde was over honderden serieus vele honderden meters compleet omgewoeld door wilde zwijnen waardoor je je af ging vragen met hoeveel die de bossen eigenlijk wel niet bevolkten waardoor het landschap dus nóg veel avontuurlijker werd maar het enige wat dat allemaal met het Bilderberg Hotel in Zwolle te maken heeft is dat het op de weg terug naar huis lag OH HELLUP WHAT TO DO?!?!